Uitgelezen

Uitgelezen… #romans

Het beste wat we hebben – Griet Op De Beeck
De zitting was in volle gang, maar Lucas stond op en liep de raadkamer uit. Soms weet een lijf beter wat te doen dan alle opgetelde rationaliteit. Hij stapte in zijn auto en zonder veel nadenken reed hij naar de brug, de brug waar elk jaar gemiddeld veertien mensen af sprongen.
Het beste wat we hebben is een boek over stoppen met almaar doorgaan en stil blijven staan, over de complexiteit van collectief oud zeer, over hoever de schaduwen van het verleden reiken, over afscheid durven nemen, over de schoonheid van echte soorten samen, over wat een mens kan doen in een wereld zoals die van nu.

Een heel mooi aangrijpend boek! Het gaat over iemand die in zijn jeugd afschuwelijke dingen heeft meegemaakt en die een manier zoekt om ermee om te gaan. Het boek zou het eerste deel zijn van een trilogie… ik kijk al uit naar de andere delen.

Portret in sepia – Isabel Allende
Portret in sepia speelt zich af in San Francisco en in Chili, een land dat aan het einde van de negentiende eeuw geteisterd wordt door oorlogen en burgerstrijd. Aurora del Valle lijdt aan een trauma waardoor de eerste vijf jaar van haar leven uit haar geheugen zijn gewist. Ze groeit op in een bevoorrecht milieu en laat zich verleiden tot een huwelijk met een steenrijke man. Wanneer ze, toch al gekweld door afschuwelijke nachtmerries, door hem wordt verraden, besluit ze het mysterie van haar verleden te ontrafelen.

Een vlot lezend en aangenaam boek dat ik graag gelezen heb… een boek over liefde en (de juiste) keuzes maken. Opnieuw een Isabel Allende die in de smaak viel.

Gij nu – Griet Op De Beeck
Vijftien heel verschillende mensen. Allemaal op een bepalend moment in hun leven, zo’n moment waarop de dingen ontploffen of imploderen, stilvallen of deblokkeren, kapotgaan of ten goede keren.Gij nu gaat over wurgende eenzaamheid. Over vluchten en ontsnappen, wat geenszins hetzelfde is. Over verledens die je blijven achtervolgen, tot je beter leert te weten. Over de liefde die kan helpen, als je dat durft toe te laten. Over het verlangen om gezien te worden, de verschroeiende dwang om het goed te doen, de angst voor het geluk, vaak groter dan die voor het verdriet, de opmerkelijke veerkracht van wie weigert op te geven. En over de heftige wereld die het soms zelfs de dappersten onmogelijk maakt.

Vijftien verschillende mensen met vijftien verschillende verhalen. Het ene verhaal las ik liever dan het andere, maar ik lees toch liever een volledig boek over één verhaal. Niet mijn genre boek.

Advertenties
Persoonlijk

Herfstdipje…

Het is herfst… herfst met mooie kleuren… met mooie zonnige dagen… maar ook met donkere avonden… hier en daar een grijze winderige dag… en dat vind ik niet fijn!

Ook geraak ik niet uitgeslapen… nochtans kruipen we op tijd onder de wol (allee onder de flanel… heel zacht en warm), maar toch… opstaan gaat elke ochtend moeilijker en moeilijker.

Ik heb het gevoel dat een aantal dagen verlof mij goed zou doen… maar zomaar verlof nemen om te luieren en niks te doen vind ik zonde… ik moet gewoon even op mijn tanden bijten… eind december ben ik een paar dagen thuis, dus nog even volharden.

En ondertussen blijf ik de koude trotseren… geniet ik van de warmte en gezelligheid thuis… geniet ik van mijn dekentje in de zetel… en tel ik stiekem af naar de lente! Ik weet het… elk seizoen heeft zijn charme… maar toch… ik heb het niet zo voor de herfst/winter.

Een winterslaap is misschien een ideetje voor volgend jaar 😉 !

 

De-voorbije-week...

De voorbije week…

Het is weekend en ik ben blij!

Het was een rustige week… enkel maar de dagdagelijkse dingen. Ook op het werk is het rustig, de ene dag is de andere niet, maar qua werk valt het heel goed mee. Misschien stilte voor de storm voor wat nog komen zal? Tijdens de feestdagen is het altijd superdruk… dus laat het nog maar even rustig zijn.

We gingen naar de bib en deze keer was er te veel aanbod… zoveel boeken die ik nog wil lezen die allemaal aanwezig waren! Ik heb er 7 mee naar huis, waarvan eentje die ik al gelezen heb (ik dacht dat het een nieuw deel was in een reeks). Gelukkig heb ik er nog 6 die ik kan lezen 😉 en hebben we geen wilde plannen dit weekend… veel lees-tijd!

Wat er wel gepland staat, is naar de voetbal gaan met maar één mini-me, de andere zit in Heusden-Zolder samen met Zoetie (clubdag Belgian Audi Club). En dit met een overnachting, wellness, een lekker ontbijt en een hele dag (snelle) auto’s.

Of het nu voetballen is, of naar auto’s kijken, of lezen…
het weekend biedt voor elk wat wils!

Uitgelezen

Uitgelezen… #romans

Alias Grace – Margaret Atwood
De mooie jonge Grace Marks verdwijnt op haar zestiende achter de tralies vanwege de koelbloedige moord op haar werkgever, waarvan zij zich niets meer kan herinneren. De geheugenverliesexpert Jordan probeert erachter te komen of zij onschuldig of werkelijk een gevaarlijke moordenares is.

Een roman gebaseerd op waargebeurde feiten dat ik enorm graag gelezen heb. Eens je begint te lezen, zorgt de schrijfster ervoor dat je nieuwsgierig blijft en dat je alleen maar verder wil lezen.

Rachels verzet – Julie Thomas
Dr. Jakob (Kobi) Voight is kunstenaar en doceert kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Melbourne. Hij besluit een sabbatical te nemen van drie maanden en naar Duitsland te reizen. Vlak voor zijn vertrek krijgt hij van zijn moeder een dagboek dat zij heeft gevonden tussen de spullen van zijn overleden oma. Het is geschreven in het Hebreeuws en bevat prachtige pentekeningen.
Als Kobi in Berlijn is, neemt hij het dagboek mee naar een synagoge en vraagt daar aan een geleerde die veel weet over de Shoah om het te vertalen. Terwijl hij ronddwaalt in de stad leest hij het boek en ontdekt dat het een liefdesbrief is van een moeder aan haar buitenechtelijke kind dat werd geboren in 1942. Tijdens het lezen realiseert hij zich dat hij deel uitmaakt van een ingewikkeld web dat zich uitstrekt van de tijd van de holocaust tot nu en dat nieuw licht werpt op al zijn overtuigingen.

Een boek met een mooi verhaal en verrassende wendingen, maar toch had het voor mij iets meer mogen zijn. Ik heb het boek uitgelezen, maar echt wauw vond ik het niet.

De tatoeëerder van Auschwitz – Heather Morris
In april 1942 wordt een jonge Slowaakse Jood naar Auschwitz gedeporteerd. Lale Sokolov staat vanaf dan bekend als gevangene 32407. De SS-officieren benoemen hem tot ‘Tätowierer’, tatoeëerder. Tweeënhalf jaar lang is hij degene die van duizenden gevangenen een nummer moet maken. Zoals van Gita, vanaf dan gevangene 34902. Terwijl hij gedwongen wordt haar te brandmerken, kerft zij haar naam voor altijd in zijn hart. Na drie jaar wordt Gita op dodenmars gestuurd en komt Lale in een ander kamp terecht. Beiden weten te ontsnappen en gaan op zoek naar elkaar. Gedurende zeventig jaar zwijgen Lale en Gita over het begin van hun relatie. Pas na Gita’s dood durft Lale hun uitzonderlijke overleversverhaal te delen.

Wat een mooi liefdesverhaal! Van zodra je begint te lezen, zit je in het verhaal en voel je mee met de hoofdpersonages. Zeker een aanrader!

De-voorbije-week...

De voorbije week…

Ik dacht, het is nog eens tijd voor een update… niet dat er veel gaande is momenteel in ons leventje, alles gaat zijn gewone gangetje.

Bij het begin van de maand is het uitkijken naar welke ebooks Bookchoice in petto heeft en ook deze maand zitten er mooie tussen… vooral naar Het achtste leven ben ik heel erg benieuwd.
Met de vele ebooks die ik momenteel heb, blijf ik naar de bib gaan. Ik wissel graag af… papieren boeken/ebooks. Zo ging ik maandag even vlug over en weer om enkele boeken. We gaan op 15 november naar de bib, maar ik had geen geduld… en ik ben blij want ik vond 3 boeken die ik graag wou lezen.

Zoetie heeft een etentje gewonnen bij Casserole via de Audi garage. Een pop-up concept die je steeds meer en meer ziet. Voor ons op wel een heel leuke locatie, de oude bib in Gent en dit op het 6e verdiep. De bib waar we jaren naartoe geweest zijn en dan nog eten met een mooi zicht over Gent. Het is een leuk concept, een ovenschotel delen met z’n twee en ook lekker.

Voor de rest zitten we met pubers in huis die de zin van naar school gaan niet inzien, vind ik de donkere dagen niet echt fijn en geraak ik maar niet gewend aan de koude. Gelukkig hebben we een rustig weekendje… eentje zonder verplichtingen… enkel en alleen maar magjes en geen moetjes. Fijn weekend!

Persoonlijk

Mijn-oktober-favorieten…

– afscheid nemen –
Oktober stond vooral in het teken van het overlijden van ons Tointje. We zijn ondertussen al een maand verder en het is nog steeds een gemis.

– tuinproject –
Ondertussen zijn we begonnen aan ons tuinproject… planten en haag weg. Voor ons eigen gemak komt er een houten omheining, eentje waar je geen werk aan hebt.
Toen we plannen maakten om de tuin onderhoudsvriendelijk te maken, hadden we wel zoiets van… dat wordt een heuse karwei! Maar al bij al viel dat goed mee. Er staat nog een klein stukje haag die binnenkort wordt verwijderd en ons werk zit er op. Op de foto is het minder goed te zien, maar het is ongelooflijk hoeveel plaats de haag in beslag nam.

– favoriet gelezen boek –
Ook deze maand werd er wat afgelezen… 9 boeken in totaal! Mooie boeken, maar eentje sprong er toch uit… De Japanse minnaar van Isabel Allende. Een prachtig boek… echt een aanrader!

Uitgelezen

Uitgelezen… #romans

Een sky full of gedoofde lichtjes – Remco De Ridder
De eenendertigjarige Ruben is met vakantie in Spanje als hij hoort dat vlucht MH17 is neergestort. Aan boord waren zijn halfzus en haar gezin. Ruben wordt overvallen door een explosie van emoties: verdriet, ongeloof en woede nemen zijn leven over. Ruben, een jongen die al jaren worstelt met een angststoornis, merkt dat het gevoel dat de ramp oproept sterker is dan zijn angst. Terwijl hij met zijn familie in een bizarre hel belandt, lijkt het of zijn angst verdwijnt.

Een mooi boek over angst en het tragische verlies van dierbaren… realistisch en confronterend om te lezen. 

De Japanse minnaar – Isabel Allende 
Alma is tien jaar oud als ze in 1939 door haar ouders naar familie in de Verenigde Staten wordt gestuurd om aan de nazi’s te ontkomen. Het verdriet om haar in Polen achtergebleven vader en moeder, die de naziterreur niet zullen overleven, wordt slechts verzacht door de vriendschap met haar achterneef Nathaniel en met haar vriendje Ishimei, de zoon van een Amerikaans- Japans echtpaar.
De vijandschap waarmee de Amerikaanse samenleving hen bejegent tijdens en na de Tweede Wereldoorlog – Alma is een vluchteling, Nathaniel Jood en Ishimei Japanner – brengt hen bij elkaar. Ishimei wordt Alma’s grote liefde, maar zij trouwt met Nathaniel. Toch blijven hun levens met elkaar verbonden, want zij delen een afschuwelijk geheim.
Jaren later wordt dit verhaal ontrafeld door Alma’s kleinzoon Seth, die Alma regelmatig komt opzoeken in het bejaardentehuis. Daar leert hij de verzorgster Irina kennen, een jonge vrouw met een getroebleerd verleden. Tussen Seth en Irina ontstaat voorzichtig iets moois, maar ook Irina moet zich eerst bevrijden van wat zij jarenlang geheim probeerde te houden.

Wat heb ik genoten van dit boek!! Een prachtig verhaal over (verboden) liefde en vriendschap. Ik vond het heel jammer dat ik het boek uit had, maar het is zo mooi en zo aanstekelijk dat je blijft lezen. Wellicht één van de mooiste boeken die ik dit jaar gelezen heb.

Mijn allerliefste schat – Gabriel Tallent
De veertienjarige Turtle Alveston is geïsoleerd opgegroeid, met alleen haar getergde vader Martin als gezelschap. Haar bestaan draait om hem en om school, waar ze iedereen buitensluit. Dan ontmoet ze Jacob en voor de eerste keer ziet ze haar wereld door andere ogen. Haar leven met Martin is niet veilig en ze moet een manier vinden om te ontsnappen.

Een heftig verhaal over de gewelddadige relatie tussen vader en dochter. De vergelijkig met ‘Een klein leven’ gaat niet op… ‘Een klein leven’ vond ik beter, maar toch heb ik ook enorm genoten van dit boek. 

Persoonlijk

Doodop…

De afgelopen weken zijn zwaar geweest, zeker sinds het overlijden van ons Tointje.

Dat we een hele goede band hebben met onze (ex)buurtjes, weten jullie al, maar sinds zijn overlijden is onze band nog sterker geworden. En dit ondanks veel negativiteit.

Om het verhaal kort te houden… er zijn 2 erfgenamen en op de moment dat ons Tointje overleden was, was erfgenaam nr 2 al alles aan het verdelen en verkopen, terwijl erfgenaam nr 1 nog moest bekomen en tot het besef komen dat zijn vader overleden was.

Erfgenaam nr 2 vond het nodig om een weekendje weg te gaan (vader woensdag overleden en vrijdag op weekend gaan), terwijl erfgenaam nr 1 voor alles moest zorgen. Zoetie en ik hebben ons best gedaan om hen zoveel mogelijk te helpen (enveloppen schrijven, teksten typen, foto’s uitzoeken…) bij het regelen van de begrafenis. Ook waren we er steeds om hen te steunen op moeilijke momenten, vooral voor ons buurvrouwtje… zij kon/kan alle steun gebruiken. Elke dag stonden wij paraat en dit met heel veel liefde.

En toen begon de miserie… de dag na de begrafenis werd er al over en weer gebeld, geklaagd en gezaagd… en vooral door erfgenaam nr 2. Alles wat kan dienen en wat iets waard is, heeft hij al uit het huis genomen, terwijl erfgenaam nr 1 blijft zitten met de rest. Er is zelfs geen tijd geweest voor erfgenaam nr 1 om te rouwen… alles moet en zal zo vlug mogelijk verdeeld worden.

Waar ik het dan zo moeilijk mee heb is… erfgenaam nr 2 heeft financieel niks te kort, integendeel.. het zijn goed bemiddelde mensen die alles hebben waar ze van dromen en toch kan het niet allemaal rap genoeg gaan.

Ook ziet ons buurvrouwtje er enorm van af… dagelijks krijg ik berichten dat ze zoveel verdriet heeft, dat ze het allemaal niet aan kan. Ook bezoek ik haar gemiddeld 3 keer per week, bel ik af en toe… gewoon om er voor haar te zijn en te steunen, want dit verdiend ze niet! De vrouw van erfgenaam nr 1 hoor ik ook geregeld om eens haar hartje te luchten.

Ik ben er graag voor hen, maar op sommige momenten kan ik mij zo doodmoe voelen… er is nog geen enkele dag voorbij gegaan dat ik eens een positief berichtje gekregen heb. Er is al zoveel verdriet, waarom kan het niet allemaal verlopen zoals het zou moeten verlopen. Dat zou zoveel aangenamer zijn, zowel voor de erfgenamen onder elkaar als voor ons buurvrouwtje.

Het zullen nog lastige weken zijn tot alles geregeld is… gelukkig krijgen ze heel veel steun en hebben ze veel vrienden waar ze echt op kunnen rekenen!