Vakantie… #week4

Zaterdag was het een lang-leve-de-luiheid-dag. Niks maar dan ook niks hebben we gedaan, wel naar vele films/koers gekeken… een beetje gelezen… rond 18u zaten we nog steeds in onze pyjama.

Onze zondag was veel actiever… we zijn gaan wandelen in Brakel, een wandeling van 12,6 km. De weergoden waren ons gelukkig goed gezind. Het zag er met momenten dreigend uit, maar we hebben geen spatje regen gehad. Het was een fijne wandeling. Van al die kilometers wandelen kregen we natuurlijk dorst en honger… een lekker stukje appeltaart smaakt altijd! 🙂

Maandag zag ik onze onderbuurtjes terug die terug waren van hun reisje naar Bulgarije en op woensdag kregen we de foto’s te zien met de nodige uitleg. Het zijn toch zo’n fijne mensen… dat kunnen we van onze buurvrouw naast ons niet zeggen!! Die heeft ervoor gezorgd dat we de afgelopen dagen niet veel moesten slapen. Met heel veel lawaai laat naar huis komen, express lawaai maken op de trap door te stampen met de voeten, de deur heel luid dichtslaan.
Een aantal weken geleden hebben we al eens een briefje in de bus gestoken dat er rekening moet gehouden worden met de mede-bewoners en gelieve minder lawaai te maken… maar het is zoals Zoetie zegt: het is een marginaal ding! Elke week die passeert kijken we meer en meer uit naar ons eigen huisje… en hopelijk hebben we dan geen last meer van ambetante buren.

Deze week kregen we eindelijk onze gekke-bekke-foto die we tijdens de Gentse Feesten trokken in het Zuidpark. Ik had niet gedacht dat we die nog gingen krijgen, maar dan toch wel. Een leuk aandenken.

Voor de rest was het maar een saaie week… werken-huishouden-werken-niet-veel-slapen-werken-werken-werken… wel gingen we elke dag met een klein hartje naar de brievenbus, want we verwachten elk moment een brief terug van de kopers hun advocaat. Maar tot nu toe hebben we nog niks ontvangen… nog 4 weken te gaan en dan moet de akte verleden worden bij de notaris. Fingers crossed dat het allemaal doorgaat zoals het zou moeten doorgaan.

Eindelijk werd het vrijdag… doodop (van te weinig slapen) kropen we met z’n allen in de zetel om samen een paar spelletjes Switch te spelen, beetje tv te kijken… en op tijd ons bedje in!

Vakantie… #week3

Er is alweer een weekje vakantie voorbij… een weekje waarin de mini-me’s veel hebben kunnen genieten van het mooie weer!

Zo gingen ze op maandag met Schone Moeder en Schone Vader richting Blankenberge en op dinsdag gingen ze voor een-dagje-strand naar de Groede.

En dit terwijl wij nog steeds aan het werk zijn… nog 3 weekjes werken en dan is het onze toer om in verlof te gaan en dit voor 4 weekjes… nog even geduld!
Op het werk is het heel rustig… eindelijk tijd om de minder leuke werkjes die gemakkelijk aan de kant geschoven worden af te werken.

Deze week zat er weer een aangetekend schrijven in de bus… het was terug eventjes schrikken/paniek. Nog nooit in ons leven hebben wij op zo’n korte tijd zoveel aangetekende brieven ontvangen. Gelukkig was het deze keer geen slecht nieuws, maar Zoeties parkeerkaart (voor op Francorchamps)… oef!

We gingen ook naar de Genste Feesten… naar Gentopia (Gent Zuid). Een heel leuk kinderdorp voor de allerkleinsten tot 12 jaar. Elke dag valt er wel iets te beleven… een tof plekje waar ze zich eens goed kunnen uitleven.

Tussendoor werd er wat gelezen, we keken naar vrouwenvoetbal, we speelden Uno… opnieuw een geslaagde week vakantie voor de mini-me’s!

Vakantie… #week2

Zaterdag stond in het teken van Willy Sommers. Schone Moeder en Schone Vader zijn grote fans en elk jaar gaan we eens mee naar een optreden als het dicht bij de deur is. En net zoals de vorige keren was er heel veel ambiance.

Zondag was het een sportieve dag… we haalden mijn fiets van onder het stof en fietsten naar de Bourgoyen om daar dan een wandeling te maken en terug te fietsen naar huis.
Volgens Natuurpunt is dit het jaar van het Lieveheersbeestje… het jaar waarin wij getrouwd zijn, hoe toevallig is dit 🙂 .

 

Na een tof weekendje kregen we op maandag terug een brief van de kopers hun advocaat… een domper! Ze blijven beweren dat er gebreken gecamoufleerd zijn. In overleg met het vastgoedkantoor hebben we op vrijdag onze aangetekende brief verzonden… wordt vervolgd!

Naast het minder goede nieuws kreeg ik deze week het schitterende nieuws dat ik vanaf 1 augustus ‘aangenomen’ wordt (naar aanleiding van mijn examens). Het is allemaal heel belachelijk en bizar, want het gaat over een indiensttreding en ik werk er ondertussen al 14 jaar. Maar het maakt niet uit… mijn inspanningen worden beloond! Officieel kom ik terecht bij de directie, maar ik vermoed dat ik wel op mijn dienst zal mogen blijven… we zien wel. Mocht dit niet zo zijn, zit ik er zeker niet mee in… ik ben al blij dat mijn standplaats dezelfde gebleven is.

Ook gingen we naar de bib. Ik blijf het een heel mooi gebouw vinden, maar toch voel ik mij nog onwenning aan de binnenkant. Wat wel veel vlotter verloopt is het terugbrengen van de boeken, het is echt een handig systeem.
Na de bib halen we altijd een broodje en meestal gingen we naar de Panos, maar sinds we er eens eentje gegeten hebben van de Foodmaker, vallen die ons meer in de smaak. Ik vind die echt lekker!

Vrijdagavond trok ik er op uit samen met de onderbuurtjes naar de musical ‘Zo Mooi Zo Blond‘. Een van hun kleindochters heeft er een klein rolletje in. Het was echt heel leuk… veel humor… veel zingen… een aanrader!

 

Uitgelezen… #thrillers

 

De Winterkinderen – Lulu Taylor
Met de geboorte van de tweeling Bea en Stan is de kinderwens van Olivia en Dan Felbeck na jaren eindelijk uitgekomen. Dan verliest Dan zijn baan en biedt zijn oudste vriendin Francesca hun huisvesting aan. Haar schatrijke echtgenoot heeft net Renniston Hall gekocht, een gigantisch, eeuwenoud landhuis dat ooit een chique kostschool was. Dan en Olivia mogen gratis in een opgeknapte vleugel wonen tijdens de renovatie. Dan en Olivia zijn blij met het aanbod, tot Francesca zelf ook in Renniston Hall arriveert – en ze is niet van plan om weg te gaan. Wat is er tijdens hun studententijd precies voorgevallen tussen Dan en Francesca? En wat is haar relatie tot de kinderen? Olivia begint zich af te vragen hoe goed ze Dan eigenlijk kent, en of hun perfecte leven niet gebaseerd is op een grote leugen. En ook Renniston Hall heeft geheimen, en begint die langzaam prijs te geven.

Ik heb dit boek gevonden in de bib bij de thrillers, maar dat is het niet! Het is eerder een roman – drama. Het is een aangenaam boek om te lezen, het leest ook vlot. De verschillende verhaallijnen maken je wel nieuwsgierig naar het verleden. Jammer dat het geen spannende thriller was.

Kijk niet om – Clare Donoghue
Fotografe Sarah wordt gestalkt. Wanneer er in haar omgeving in Londen diverse vrouwen vermoord worden aangetroffen, staat de politie voor een raadsel. De dader gaat steeds grover te werk. Wat is het verband tussen de slachtoffers? Ondertussen krijgt Sarah cryptische briefjes en verontrustende telefoontjes.

Ik had wat moeite om in het verhaal te komen en heb mijn best moeten doen om het boek stukje per stukje uit te lezen. En toch ben ik blij dat ik het gelezen heb: wat een plot! Ik had het niet zien aankomen.

Onder mijn huid –  Sarah Hilary
Inspecteur Marnie Rome is betrouwbaar, briljant en intens. Ze krijgt respect voor de manier waarop ze zich heeft hersteld na de moord op haar ouders, maar weinigen weten wat er echt in haar omgaat. Want Marnie heeft geheimen die ze met niemand deelt. Net als de vrouwen in het blijf-van-mijn-lijfhuis dat Marnie en haar collega Noah Jake bezoeken. Ze komen om iemand te ondervragen, maar treffen een indringer aan: de neergestoken echtgenoot van een van de bewoonsters.Als Marnie en Noah nader onderzoek doen, neemt het geweld hand over hand toe. Sommigen hebben geheimen om te overleven, anderen om te verbergen wie ze werkelijk zijn. Nu moet iedereen, ook Marnie, haar angsten onder ogen zien. Want de tijd voor geheimen is voorbij.

Een aanrader voor de thriller-fans! Van in het begin zit je in het verhaal en de korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het boek vlot leest. Van zodra je begint te lezen voel je de spanning en wil je weten wat er gaande is. Ik heb dit boek super graag gelezen.