Uitgelezen

Uitgelezen… #roman

Zondagsleven – Judith Visser
Rinkelende telefoons, felle lampen, rumoerige collega’s én haar hond mag niet mee. Voor Jasmijn Vink, die autisme heeft, is het dagelijkse kantoorleven een ware beproeving. In Zondagsleven zoekt Jasmijn uit hoe ze, ondanks alle chaos, een veilige en overzichtelijke wereld voor zichzelf kan creëren. Hoe ze haar hoofd boven water kan houden, niet alleen op kantoor, maar ook op het turbulente pad van de liefde. Liefde voor haarzelf, voor haar hond Romy, voor de mensen om haar heen – en in het bijzonder voor die ene man die zo zijn best doet haar te begrijpen…

Het vervolg op Zondagskind… en ook dit boek heb ik graag gelezen. Je wordt meegetrokken in het leven van de volwassen Jasmijn. Een ontroerend verhaal over het leren leven met autisme… met als boodschap: blijf gewoon jezelf!

 Ik ben er niet – Lize Spit
‘Wij waren de twee scheefgezakte pilaren die, zodra je ze tegen elkaar aan deed leunen, steviger zouden staan dan één ongeschonden, op zichzelf staande pilaar ooit kon. Het zou goed komen met ons, zolang we samen bleven.’ De Brusselse Leo is tien jaar samen met haar vriend Simon. Verbonden door een moeizame jeugd, heeft het koppel weinig anders nodig dan elkaar. Tot alles kantelt: Simon komt midden in de nacht thuis en lijkt vanaf dat moment iemand anders. Langzaam valt Leo’s minutieus opgebouwde bestaan uiteen, tot het punt waarop het gevaarlijk wordt.

Een boek waar ik enorm benieuwd naar was… haar vorig boek ‘Het smelt’ heb ik super graag gelezen. Het boek begint heel traag, om uiteindelijk dan toch te boeien. Een meeslepend en schrijnend verhaal. Ik heb het graag gelezen, maar Het Smelt vond ik beter.

Hotel Solitude – Koen Strobbe
Liegen kan je nog niet, vrees ik. Liegen is een van de meest complexe menselijke vaardigheden. De dag dat je consequent kan liegen en de leugen handhaven, verklaar ik je voor genezen.’ Voor Max Costa, een redacteur bij een prestigieuze Franse uitgeverij, is de onstuimige auteur Makarov een hindernis te veel in zijn leven. Makarov heeft zijn lezerspubliek al lang veroverd en voelt niet dezelfde druk als Costa om snel een nieuwe roman te publiceren. Na veel toegevingen slaagt Costa er toch in de oude schrijver opnieuw aan het werk te zetten, maar wanneer de roman eindelijk zijn voltooiing nadert, sterft de auteur onder verdachte omstandigheden en gaat het manuscript verloren. Het is aan Costa om duidelijkheid te scheppen over Makarov, het manuscript en zichzelf. Koen Strobbe schreef een roman waarin schuld, lijden en liegen even alomtegenwoordig als relatief zijn. Zeer langzaam komt de lezer erachter wie het meest de weg kwijt is: hijzelf of het hoofdpersonage.

Dit is het eerste boek dat ik gelezen heb van deze schrijver en ik heb genoten! Een boek dat heel goed in elkaar zit, heel goed uitgewerkte personages en vooral heel verrassend. Echt een boek à la Joël Dicker, een aanrader!

Uitgelezen

Uitgelezen… #thriller

Nooit heb ik ooit – Joshilyn Jackson
Het begint als een spel op een avond bij de leesclub. Nooit heb ik ooit… iets heel ergs gedaan. Maar Amy heeft wél iets heel ergs gedaan. En Roux, de charmante nieuwkomer in de wijk waar Amy woont, weet precies wat dat is.
Roux belooft dat ze haar met rust zal laten als Amy volgens haar regels speelt. Maar Amy is niet bereid om alles te verliezen. Ze zal terugvechten, en in dit razend spannende kat-en-muisspel kan maar één iemand winnen.

Een spannend boek dat goed in elkaar zit… het spel, de geheimen, de vriendschap. De vele verrassende wendingen zorgen ervoor dat je geboeid blijft tot op het einde. Ik heb het graag gelezen.

Verzwegen – Karin Slaughter
Een studente is in haar eentje aan het hardlopen in het bos. Ze prent zichzelf in dat ze geen reden heeft om bang te zijn, maar ze heeft het gruwelijk mis. Een monster houdt zich schuil tussen de bomen, en hij wacht op het juiste moment om toe te slaan.
Jaren later zit de dader achter slot en grendel en is de zaak gesloten. Maar wanneer er een jonge vrouw op exact dezelfde wijze wordt aangevallen, heropenen Will Trent en Sara Linton het dossier. Hoewel het oorspronkelijke spoor is doodgelopen – herinneringen zijn vervaagd, getuigen verdwenen – tikt de klok genadeloos door, want de moordenaar aast op zijn volgende slachtoffer…

Zoals verwacht… een fantastisch boek met goed uitgewerkte personages en veel verrassende wendingen. Ook de verschillende personages uit de vorige delen in de reeks komen allemaal samen…. heel fijn om te lezen. Op een gegeven moment had ik door wie de dader was, maar ik vond het niet erg. Ik heb genoten van het boek! 

Doods geheim – Robert Bryndza
Op een ijzig koude ochtend vindt een moeder het met bloed doordrenkte lichaam van haar dochter vastgevroren op de weg. Wie zou zo’n gruwelijke moord voor de deur van het slachtoffer uitvoeren? Detective Erika Foster, net bekomen van haar vorige zaak, is vastbesloten om ook deze zaak te leiden. Tijdens het onderzoek stuit ze op diverse aanvallen op jonge vrouwen in een doorgaans rustige buitenwijk van Londen.
Erika is op zoek naar een angstaanjagende moordenaar, en de zaak wordt alleen maar gecompliceerder als blijkt dat de vermoorde jonge vrouw verstrikt zat in een web van geheimen. Net als Erika eindelijk een lijn begint te zien in de aanwijzingen, wordt ze gedwongen haar eigen pijnlijke herinneringen weer op te halen. Erika moet zichzelf dwingen om gefocust te blijven, diep te graven, en de moordenaar te vinden – voordat hij weer toeslaat.

Een geweldige thriller! Goed uitgewerkte personage, verrassende wendingen en de terugkerende personages uit de vorige delen maken het verhaal af. Een aanrader!

Persoonlijk

Een dagje verlof…

Vorige week vrijdag hadden we een dagje verlof… eentje met leuke plannen… wandelen in Sluis en daarna vlug een aantal winkels in om te shoppen. Niet echt shoppen shoppen, maar dingen kopen die we echt nodig hebben. Maar… door de vele besmettingen in Nederland zagen we het niet zitten om over de grens te gaan.

Dan maar heel veel boodschappen gedaan… goed voor 14 dagen, zodat we de komende weken niet naar de winkel moeten. Het was nu al heel druk en het zal alleen nog drukker worden.

’s Middags besloten we een toerke te wandelen… een wandeling van bijna 12km. Het deed deugd… aangename temperaturen, een stralend zonnetje, goed gezelschap (mijn Zoetie natuurlijk)… een geslaagd dagje verlof.

Wat ik nu eigenlijk wil zeggen is… één van mijn goede voornemens voor volgend jaar is geregeld eens een dagje verlof nemen. Ik heb enorm veel verlof staan… altijd begaan met mijn werk… maar uiteindelijk, wat krijg je ervoor terug? Dus volgend jaar gaat Flavie wat meer aan zichzelf denken.

Persoonlijk

Kleine gelukjes…

Enkele kleine gelukjes!

♥ elke ochtend een tasje koffie
♥ met de fiets naar de bib en de winkel
♥ veel wandelen
♥ gezelligheid in huis – kaarsje – dekentje
♥ veel leuke post ontvangen (kerstkaartjes)
♥ ons lief Obitje
♥ boswandelingen – oh, die geur
♥ verse soep krijgen van Schone Moeder
♥ een lichtboompje in huis
♥ gezellige avonden met Zoetie
♥ wandelen in het zonnetje
♥ een stapel boeken uit de bib
♥ series kijken op Netflix
♥ een cadeautje krijgen van de wandelclub
♥ frietjes van de frituur
♥ gezond blijven
♥ uitslapen tot kwart voor 8 (een eeuwigheid geleden)
♥ Downton Abbey bingewatchen
♥ verse thee met een koekje
♥ een babbeltje met de buren

Persoonlijk

Achter de schermen…

Ik weet het… ik zit gigantisch achter met de Blogboost Najaarschallenge en laat het nu net over het bloggen zelf gaan… een blik achter de schermen.

Ik ben ooit met het bloggen begonnen, omdat het mij leuk leek om een digitaal dagboek bij te houden. Eerst had ik een blog op Skynet onder een andere naam… daarna heb ik jaren niet geblogd, maar het bleef toch kriebelen en dan ben ik onder Flavie een nieuwe blog begonnen. Ondertussen hebben jullie al bijna 7 jaar een inkijk in Flavie’s wereldje.

Een vaste dag of plek om te bloggen heb ik niet… ik blog als ik er zin in heb of als ik iets te vertellen heb. Soms is dat aan de tafel of met de laptop op de schoot in de zetel met Obi naast mij. Tijdens het bloggen kijk ik vaak naar ‘Thuis’, al jaren een guilty pleasure.

Veel verwachtingen had ik niet toen ik begon te bloggen en nog steeds niet. Ik zocht een plek waar ik af en toe mijn ei kwijt kon en waar ik andere bezigheden kon delen. En dat heb ik hier gevonden… een fijne plek met fijne mensen. 

Persoonlijk

Het leven zoals het is…

Het was mijn weekje niet… gelukkig was het maar een vier dagen werkweek… vrijdag hadden we een dagje verlof (en het was nodig!). 

Woensdag ging ik mijn laatste dagje naar het werk (we werken nog steeds voornamelijk thuis) en het was een heel chaotische dag! Geen moment rust… heel veel werk (vooral inscannen van documenten) en tegen de middag had ik al een halve dag achterstand opgelopen. ’s Middags goed doorgewerkt zodat ik een vroegere bus kon nemen… wat ook geen succes bleek te zijn. Ik heb een uur moeten wachten, omdat er een bus niet kwam opdagen. Toen de bus er eindelijk was, zag ik het al direct: overvol! Heel veel jongeren en shoppers! Ik was kwaad… ik ben op tijd gestopt zodat ik een vroege bus kon nemen, die meestal niet overvol zit en dan slaagt De Lijn er in om er een bus van tussen te nemen, zodat we op de volgende heel dicht bij elkaar zitten. Onverantwoord!

Mijn donker wolkje wordt dezer dagen ook alsmaar donkerder en zwaarder. Ik heb het gevoel dat ik de grip aan het verliezen ben… voel mij zo verdrietig en emotioneel.  Ik kan er, in de mate van het mogelijke, goed mee om… maar momenteel heb ik het lastig. Mijn denkmolen draait weer overuren en zorgt voor veel onrust in mijn hoofd. 

Gelukkig heb ik heel veel afleiding… de wandelingen met Zoetie, de vele boeken die ik kan lezen, af en toe een serie bekijken op Netflix… en toch kunnen de donkere dagen niet snel genoeg gaan. Hadden we een rewind knop dan had ik die zeker al gebruikt… een aantal weken verder… dagen die stilletjes aan terug beginnen te lengen… een nieuw jaar met enthousiaste plannen… een jaar zonder zorgen… of toch zo weinig mogelijk zorgen.