De-voorbije-week...

De voorbije week…

Maandag werden we verwacht bij de notaris om alles officieel te maken… voor ons eindelijk de dag van de sleutel!

Een weekje dat volledig in het teken stond van verhuizen, behangpapier aftrekken en verven. Een hele karwei maar zo leuk om te doen (voor de nieuwsgierigen… foto’s volgen nog).

We zijn ook enkele minder leuke dingen tegenkomen… maar dat is voor een ander blogje.

Voor ons een hele korte week, waarin veel gewerkt is! #fieroponszelf

Fijn weekend!

34/40  –  #40dagenbloggen

Advertenties
Persoonlijk

Het einde is in zicht…

Meedoen aan de #40dagenbloggenchallenge was voor mij een hele uitdaging. En tot mijn verbazing liep dit in het begin super goed. Voor de eerste weken had ik op voorhand de blogjes voorbereid zodat ik een ‘voorsprong’ had… tot op een gegeven moment: geen inspiratie meer!

Zelfs na het lezen van een aantal blogjes wou de inspiratie maar niet komen. Wellicht zat ik met mijn gedachten te veel bij de verhuis (de verhuisdozen vullen – de verhuis plannen). Ook heb ik de laatste weken veel gelezen… volledig verstrikt in mijn eigen wereldje dat ik voor andere zaken geen oog had.

Ondertussen loopt de challenge op zijn einde en daar ben ik stiekem blij om. Niet dat ik de challenge niet leuk vind, integendeel… maar voor mij komt die precies op de verkeerde moment. En ondanks het ‘blogdipje’ ga ik er alles aan doen om de challenge tot een goed einde te brengen (nog even op de tanden bijten!) 😉 .

Hadden jullie ook last van inspiratieloze-momentjes? 

33/40  –  #40dagenbloggen

Persoonlijk

Sporten…

Door de gebeurtenissen van vorig jaar met de verkoop en de advocatenbrieven ben ik in een ‘sportdipje’ geraakt… veel denken/piekeren, geen zin om iets te doen en ik geraakte er niet meer uit. We zijn nu al een aantal maanden verder en het is veel gemakkelijker om in de zetel te blijven hangen dan die wandelschoenen aan te trekken. Ook had ik keer op keer wel een goede uitleg: te koud, te veel wind, ik wil mijn boek nog uitlezen… elk excuus was genoeg om niet te moeten wandelen.

Dit moet veranderen! En ik hoop dat dit mij lukt na de verhuis.

Eens we verhuisd zijn wil ik terug geregeld gaan wandelen… al is dat maar een klein toerke van een half uurtje, maakt niet uit… ik heb mijn beweging gehad! Ook kijk ik uit naar onze grotere wandelingen in natuurgebieden… het wandelen geeft je zoveel voldoening, dat we dit echt terug moeten doen.

Daarnaast wil ik het lopen (opnieuw) een kans geven. Een echte loper ga ik nooit worden, daarvoor doe ik het niet graag genoeg, maar een klein toerke lopen, dat moet toch lukken. Ik hoop dat Evy mij voldoende kan motiveren om door te zetten om toch die 5 km te halen.

Ook heb ik gezocht naar iets om thuis te doen en aangezien ik in de fitness geregeld op de loopband stond om snel te wandelen, ben ik van plan om er mij eentje aan te schaffen. Het is niet goedkoop, maar dat is een fitnessabonnement ook niet… en van zodra ik er een heb, kan ik snelwandelen wanneer het mij het beste uitkomt en hoef ik mij niet speciaal te verplaatsen.

En dan is er nog iets wat we graag terug zouden willen doen, dat is badminton. Maar dat zou pas zijn in september, dan kunnen we ons inschrijven in de badmintonclub en kunnen we (als we dit willen) 2 keer per week gaan badmintonnen.

Allemaal grootse plannen… geen idee of dit allemaal haalbaar is, maar als we dit allemaal goed inplannen, moet dit toch wel lukken (hoop ik toch!). En lukt het om een of andere reden niet, niet erg… dan vinden we misschien iets anders om te doen… als we maar onze beweging hebben!

Welke sport beoefenen jullie? Hoe blijf je gemotiveerd?

32/40  –  #40dagenbloggen

Uitgelezen

Uitgelezen… #romans

de geniale vriendin – Elena Ferrante – deel 1 van de Napolitaanse romans
Lila en Elena groeien samen op in een volkswijk in het Napels van de jaren vijftig, een tijd waarin het ondenkbaar is dat meisjes hun tijd verspillen met leren. De intelligente Lila moet van school om te gaan werken. Ze probeert aan haar milieu te ontsnappen door jong te trouwen. Haar beste vriendin Elena mag wél verder leren, maar beseft maar al te goed hoeveel slimmer en mooier Lila is.

Al een tijdje was ik heel benieuwd naar dit boek en ik ben blij dat ik het gelezen heb. Het boek leest vlot, het maakt je nieuwsgierig, je krijgt een totaalbeeld van de tijd van toen… kortom, een heel aangenaam boek om te lezen. 

de nieuwe achternaam – Elena Ferrante – deel 2 van de Napolitaanse romans
Lila is op haar zestiende getrouwd, maar krijgt met haar nieuwe achternaam algauw het gevoel dat ze zichzelf kwijtraakt. Haar turbulente huwelijk komt zwaar onder druk te staan. Elena voltooit als voorbeeldige leerling het gymnasium, maar door haar eenvoudige afkomst worstelt ze met haar universitaire ambities. Ze voelt zich in de wijk niet meer thuis, daarbuiten evenmin.

Het tweede deel in de reeks en ook dit boek is een aanrader. Van zodra je begint te lezen, zit  je volop in het verhaal… de families, elk men hun eigen problemen… intriges… jaloezie… armoede/rijkdom… ik heb het graag gelezen.

wie vlucht en wie blijft – Elena Ferrante – deel 3 van de Napolitaanse romans
Lila en Elena, de twee meisjes die we voor het eerst ontmoetten in De geniale vriendin, zijn nu volwassen vrouwen. Lila, die op haar zestiende trouwde en een kind kreeg, heeft inmiddels haar man, huis en luxeleven verlaten en werkt in een fabriek om rond te kunnen komen. Elena heeft de universiteit doorlopen en een succesvolle roman geschreven. Voor haar staan de deuren open naar een andere wereld, ver weg van de Napolitaanse wijk waar ze opgroeide.

Een boek dat ik voor de helft graag gelezen heb… op een gegeven moment werd het mij te langdradig om dan ineens weer vol enthousiasme verder te lezen. Voor mij het minste boek van de reeks.

30/40  –  #40dagenbloggen

De-voorbije-week...

De voorbije week…

Onze laatste week in ons appartementje… met momenten kan ik het niet geloven maar langs de andere kant kijken we zo hard uit naar onze verhuis. De dozen zijn gevuld (het is hier chaotisch!) en staan klaar om verhuisd te worden naar ons huisje.

Met de gezondheid gaat het gelukkig ook beter, enkel nog wat last van snot en niezen, maar dat komt misschien door de vele dozen/stof in huis.

Voor de rest was het een gewone alledaagse week zonder spectaculaire gebeurtenissen: naar school/werk, voetbaltrainingen, beetje huishouden (voor zover dat dat nog lukt), hier en daar nog iets inpakken, ook gingen we naar de bib (altijd leuk!).

Nu gaan we genieten van een rustig weekendje om er daarna volle bak in te vliegen!
Fijn weekend!

27/40  –  #40dagenbloggen

Persoonlijk

Paasproefwerken…

Volgende week is het weer zo ver… proefwerken! Voor mij zijn dit stressmomenten.

De mini-me’s zijn geen voorbeeldige studenten als het op studeren aankomt. Wat ze doen, doen ze goed, maar dat beetje extra… dat is er te veel aan. Waarom zouden ze ook, ze behalen goede punten.

Ook werken ze liever met hun handen, dan denken en studeren. Onlangs had de ene mini-me een bureaulamp gemaakt, heel knap gedaan en vorige week kwam hij naar huis met een zelfgemaakte quiche, die heel lekker was.

En toch zou ik graag hebben dat ze iets meer hun best te doen, daarom geef ik hen voor elk rapport een streefdoel van 70%, wat niet veel is, ik weet dat wel, maar een te grote druk uitoefenen wil ik nu ook niet… ik wil dat ze graag naar school blijven gaan.

Hoe ze het doen, ik weet het niet… maar elke keer hebben 70 à 72%… zonder veel moeite, zonder veel studeren. Op die momenten heb ik het als mama moeilijk… want dan denk ik: allee jong, ietsjes meer studeren en je hebt meer punten. Op andere momenten denk ik: waarom druk uitoefenen als ze toch mijn streefdoel halen zonder veel zorgen? Er wordt al zoveel druk uitgeoefend op de kinderen… waarom dan kiezen voor moeilijk, als het ook gemakkelijk kan.

Aan alle studenten met proefwerken de komende dagen… veel succes!
Enne mini-me’s… 70% hé 😉

26/40  –  #40dagenbloggen