Netflix… ja… nee… of toch wel?

Het is zomervakantie, maar daar hebben we nog niet veel van gemerkt door het wisselvallige weer. Het is zelfs zo dat het ons voor het eerst opvalt dat er tijdens de zomervakantie héél weinig zinnigs op tv is.

Al die herhalingen waar een mens onnozel van komt… het enige dat we gevolgd hebben is de serie Riviera en hier en daar zagen we een film, of die goed was of niet, laten we in het midden… wat ik wil zeggen is… er is echt niks op tv!

Niet dat wij zo grote tv-kijkers zijn, maar ’s avonds als het toch geen goed weer is om buiten te zitten, vinden we het wel gezellig om samen naar iets te kijken op tv.

Nu ons verlof begonnen is en de weergoden ons niet altijd goedgezind zullen zijn volgens de voorspellingen (we hopen van wel natuurlijk!), was er twijfel om Netflix aan te schaffen. Er zijn een aantal series die we héél graag willen zien en het is ook gemakkelijk om eens een filmpje te bekijken. Weg twijfel… welkom Netflix!

Mijn eerste gedacht toen Netflix geïnstalleerd was: oh my god… waar ik ga de tijd vinden om alles te bekijken wat ik wil zien! We spreken niet over uren tv, maar over dagen!! Ondertussen is mijn lijstje al zo lang dat ik nooit nog naar een herhaling op tv moet kijken.

En ondanks we Netflix hebben en er zoveel te zien valt… hoop ik dat we nog vele warme zonnige zomerdagen mogen hebben (en stiekem kijk ik ook wel uit naar de vele gezellige Netflix-momentjes 😉 ).

Vakantie… #week6

Zaterdag werd ik weer wakker met hoofdpijn.. het is bijna elke zaterdag van dat. Na het nemen van een warm badje was de hoofdpijn zo goed als weg en konden wij bij Schone Moeder en Schone Vader gaan voor Schone Moeders verjaardag. Een zaterdag gevuld met familie en lekker eten… één en al gezelligheid.

Zondagochtend gingen we eens naar Sluis… zo’n mooie zonnige dag! Tegen de middag was het er al druk en dat is de moment dat wij meestal naar huis gaan. Die drukte dat hoeft niet voor ons. We hebben een korte wandeling gemaakt, een koffie/thee gedronken en dan op ons gemakje met pak en zak naar huis.

’s Middags hebben we hier thuis nog een toerke gewandeld van 7,7 km… we moeten er van profiteren als het eens mooi weer is!

Op maandag werd ik verrast door een collega… heel leuk om de laatste werkweek voor ons verlof zo in te zetten! We hebben er lang naar uitgekeken, maar eindelijk is het zo ver! Ons verlof kan starten… met uitzondering van maandag voor mij, dat wordt mijn laatste werkdag (niemand aanwezig en er moet permanentie zijn).

De afgelopen dagen gingen we eens wandelen (enkel op maandag want de rest van de week was het geen wandelweer), gingen we bij onze buurtjes langs, keken we veel tv (het is echt zoeken om iets interessants te vinden) en las ik een boek uit (met vele tranen – zo’n mooi boek!).

Ook gingen we elke dag met een klein hartje naar onze brievenbus… maar nog steeds geen nieuws (advocatentoestanden)… geen nieuws, goed nieuws?

Uitgelezen… #romans

Wij en Ik – Saskia De Coster
In Wij en ik belandt de lezer midden in een upper class milieu waar het wemelt van de grote en kleine dramas en familiegeheimen, en waar liefde, waarheid en ambities regelmatig op gespannen voet staan. In een Vlaamse verkaveling, boven op een berg, woont de familie Vandersanden. De neurotische, aristocratische Mieke kamt haar tapijten en houdt intussen haar gezin en haar buren nauwlettend in de gaten. Haar echtgenoot, de selfmade man Stefaan, maakt carrière in een door schandalen geplaagd farmaceutisch bedrijf. Dochter Sarah, overbeschermd en benieuwd naar het echte leven, zoekt haar eigen weg met de middelen van haar generatie. Maar zal ook zij ten prooi vallen aan het grote familiegeheim, of kan zij in haar eentje een oud patroon doorbreken?

Het boek leest heel vlot en gaat over de familie Vandersanden. De upper class met hun eigen geheimpjes. Ik weet niet of ik het nu een goed boek vond of niet en ook snap ik de ‘WIJ’ in de titel niet.

Een veld vol klaprozen – Lesley Pearse
Londen, 1914. Belle Reilly heeft eindelijk het leven dat ze wil, met dank aan haar toegewijde echtgenoot Jimmy en de hoedenwinkel waar ze als kind al van droomde. Maar de dreiging van de Eerste Wereldoorlog hangt in de lucht. Als Jimmy het leger in gaat en naar de loopgraven van Ieper vertrekt, verandert Belles leven ingrijpend. Haar veilige wereld stort in en Belle besluit dat ze niet langer aan de zijlijn kan blijven staan: ze geeft zich op als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Ze kan aan het werk als ambulancechauffeur in Frankrijk. Daar kruist haar pad dat van Etienne, een man die een belangrijke rol speelde in haar jeugd. Voor ze het goed en wel beseft wordt Belle verscheurd tussen loyaliteit en verboden passie…

Na het lezen van ‘Belle’ was ik heel benieuwd naar het vervolg… en ook dit boek kon mij bekoren. Een historische roman ten tijde van WOI over liefde, hoop en overleven.

Maan en zon – Stefan Brijs
Curaçao, 1961. Op een septemberochtend laat taxichauffeur Roy Tromp zijn twaalfjarige zoon Max achter in de klas van broeder Daniel. Max blijkt een talentvolle jongen die ervan droomt om onderwijzer te worden. Broeder Daniel, zelf een kind van het eiland, wil hem daarbij helpen. Veertig jaar later is er van die droom niets terechtgekomen en vertrekt Max onverwacht naar Nederland, misschien wel voorgoed.
Tijdens een doorwaakte nacht denkt broeder Daniel terug aan zijn bijzondere band met de familie Tromp. Intussen hoopt hij op nieuws van Max.

Een mooi ‘vertelsel’ over familiebanden en over hoe dromen verloren kunnen gaan. Het boek leest heel vlot en van in het begin zit je in het verhaal. Het einde dat had ik niet zien aankomen… verrassend!

Stilte voor de storm?

Het is al 3 weken geleden dat we nog iets gehoord hebben van de advocaat van de kopers. Al 3 weken dat we elke dag met een wat-nu-gevoel rondlopen, al 3 weken dat we met een klein hartje onze brievenbus opendoen.

In hun laatste brief blijven ze beweren dat er gebreken gecamoufleerd zijn… 1) zo zijn er meubels verplaatst (niet waar en we kunnen dit bewijzen aan de hand van foto’s), 2) heeft Zoetie hen nooit gewezen op de gebreken (Zoetie heeft die mensen nog nooit gezien) en 3) zijn er gebreken gecamoufleerd door een dakvenster open te zetten (?? – we hebben navraag gedaan en blijkbaar heeft niemand het dakvenster opengezet – de stok om het dakvenster open te zetten is teruggevonden nadat alle meubels eruit waren gehaald en nadat de compromis getekend is).

Ons eerste gedacht na de brieven was, die mensen willen het huis niet meer en ze zoeken een manier om er vanaf te geraken. Ondertussen hebben we al zaken ondervonden, mensen gesproken… dat ze het huis wel willen, maar dat het een geldkwestie is.

Zo waren zij één van de eersten die een hoog bod uitgebracht hebben, om die dan later in te trekken en dit terwijl een mondelinge overeenkomst rechtsgeldig is!
Na een aantal weken zijn ze nog eens komen kijken en hebben ze terug een bod gedaan, deze keer op papier. En ook deze keer nadat ze het bod gedaan hebben, wilden ze de dag nadien nog van de prijs doen. Gelukkig stond alles op papier.

Hier en daar hebben we al inlichtingen gewonnen, hebben we vele mensen gesproken… en zijn we zeker dat we recht in onze schoenen staan, dat hebben wij ook laten weten in onze laatste brief. En nu is het afwachten… we weten dat een compromis geldt als een volwaardige verkoop… toch is er onzekerheid.

Blijven ze volharden met de kans dat ze hun voorschoot (€ 20.000,00) kwijt zijn of zal de verkoop dan toch doorgaan? De akte moet getekend worden voor 27/08, dat worden nog spannende dagen met hier en daar onrustige nachten.

Wordt vervolgd…

Vakantie… #week5

Ook deze week werden de mini-me’s 2 dagen opgevangen door Schone Moeder en Schone Vader. De ene dag gingen ze naar de zee (zwemmen + optreden Willy Sommers) en de andere dag gingen ze naar het Provinciaal domein Puyenbroeck en deden ze een zoektocht. 2 héél toffe dagen volgens de mini-me’s 🙂 .

Voor ons was het een lange werkweek… te weinig werk! Maar ook zo’n week gaat voorbij… veel te traag naar mijn goesting, maar het is dan maar zo. Dan maar een beetje prutsen aan een nieuwe lay-out van mijn blogje… ik vind het geslaagd!

Sinds maandag is het voetbalseizoen ook weer begonnen… 2 keer in de week trainen (maandag-donderdag), match op zaterdag en nog een extra training op zondag. Ook hebben we de kalender doorgekregen waar en wanneer er te voetballen valt… qua tijd en afstanden valt het goed mee. De komende weken/weekends weten we weer wat doen 😉 .

Aftellen…

De eerste maand vakantie zit er op, ook de eerste week van augustus is bijna ten einde en nog steeds tellen we af naar ons verlof.

Tijdens het plannen van ons verlof hadden we er geen erg in dat we ons verlof later opnamen en met ons weekje Frankrijk in september leek het ons gemakkelijker om ons verlof aansluitend te nemen, dat wil zeggen vanaf 14 augustus tot en met 8 september… 4 weken verlof zalig!

Ondertussen zijn er al collega’s in verlof geweest, zijn er nog collega’s in verlof… en wij… wij blijven maar aftellen!

Elke ochtend geraak ik moeilijker en moeilijker uit mijn bed… ik wil wat langer kunnen slapen dan 20 voor 6!! Af en toe heb ik al geluk gehad dat ik kan meerijden met een collega die hier passeert en dat ik de bus niet moet nemen en dan kan ik blijven liggen tot 6u… wat ook nog vroeg is!

Ook is het super kalm op het werk, zoiets hebben we nog nooit gehad. Er is héél weinig werk en de tijd gaat héél langzaam voorbij. Gelukkig heb ik vele overuren staan zodat ik vroeg kan stoppen. Maar ik kan je verzekeren dat zo’n dagen echt niet leuk zijn én ook vermoeiend… héél op het gemakje werken, beetje surfen, weer een beetje werken, terug wat surfen… pfff… ik heb liever mijn werk voor de hele dag… zo blijf je gemotiveerd en de dag is sneller voorbij!

Morgen een half dagje werken… volgende week 5 daagjes… we blijven aftellen en zoals het spreekwoord zegt… de laatste loodjes wegen het zwaarst!