Persoonlijk

Boek… e-book… of dwarsligger?

– boek –
Je hebt ze in verschillende formaten… de dunne boekjes, de gewone exemplaren en dan heb je nog de kanjers.
Ik vind het het heel fijn om een boek in mijn handen te hebben… je kan ze vastnemen, je kan ze doorbladeren. Ook vind ik het leuk om te zien hoeveel er al gelezen is, of hoeveel er nog gelezen moet worden.
Als je een boek leest heb je ook een bladwijzer nodig, ik heb er eentje (het is al de tweede) van Zoetie gekregen, een zelfgemaakte… de eerste heb ik wellicht laten zitten in een boek van de bib en is nooit meer teruggevonden, wat ik heel jammer vind. Misschien ligt die ergens in de boekenkast en vinden we die terug tijdens de verhuis… zou tof zijn!

– ebook –
Ik had/heb al jaren een e reader, een hele goedkope. Om af en toe eens een ebook te lezen volstond dit apparaatje. Tot het op een gegeven moment begon te mankeren. Aangezien ik toch eens per maand een ebook lees heb ik vorig jaar een nieuwe e reader, de Kobo (Aura H2O – edition 2) gekocht. Ik ben er echt heel erg blij mee… zo’n verschil met mijn oud dingske. Het is heel aangenaam lezen… je hebt veel instellingen die je kan kiezen zoals het lettertype/regelafstand… het scherm past zichzelf aan… als de zon schijn, als het donker wordt. Je kan ook een slaapstand instellen op een bepaald uur, zodat je ogen op tijd rust krijgen als je leest. Naar mijn gevoel een geweldig apparaatje!

– dwarsligger –
Ik had ze al eens zien liggen in de bib, de kleine handige boekjes. Zelf had ik er nog geen geleend tot ik ‘Een klein leven’ zag liggen. Een dik boek in normaal formaat, niet handig om in te lezen, vast te houden en zwaar om mee sleuren. De moment om eens een dwarsligger te lezen. En dit beviel mij prima! Ik zou het zeker aanraden voor de iets dikkere boeken. Ze zijn compact, gemakkelijk om vast te houden, enkel het papier is heel dun en broos vind ik (net bijbelpapier). Ook het kleine lettertype is misschien niet handige voor sommige lezers.

Ondanks het gemak van de e reader en de compacte versie van de dwarsligger
verkies ik nog steeds het gewone boek en jij?

5/40  –  #40dagenbloggen

Advertenties
De-voorbije-week...

De voorbije week…

Een weekje vakantie voor de mini-me’s… niet voor mij, maar toch had ik een aantal verlofdagen gepland. Zo was ik woensdag- en donderdagmiddag thuis en op vrijdag een volledige dag.

Een rustige week zonder een opgejaagd gevoel was welkom! En de extra tijd samen was ook goed meegenomen 🙂 .

De vrije middagen en dag vulden we in met spelletjes spelen, een filmpje kijken… ook werden er dozen gevuld (zo leuk om te doen!!).

Op het werk waren er een aantal teleurstellingen/ontgoochelingen… ik blog er later nog wel eens over. Ondertussen heb ik er mij bij neergelegd wat de toekomstige plannen zijn, maar het is jammer dat men het personeel op die manier behandeld en dan heb ik het niet alleen over mezelf maar ook over de andere collega’s.

In ieder geval deden de verlofdagen deugd en nu genieten van een fijn weekend, hopelijk eentje met veel zonneschijn!

4/40  –  #40dagenbloggen

Persoonlijk

Vroege vogels en hun ochtendrituelen…

Vroeg opstaan… we zijn het hier gewoon.

Elke werkdag staan wij op tussen half 6 en 6 uur, tenzij ik de mini-me’s naar school breng. Dan ben ik wel wakker op mijn ‘normaal’ uur, maar dan blijf ik liggen tot half 7.

En elke werkdag is hetzelfde… breng ik de mini-me’s naar school: opstaan, pipi doen, douchen, naar school en naar het werk (met de auto). Breng ik de mini-me’s niet naar school: opstaan, pipi doen, douchen en naar het werk (met de bus).

Wat met mijn ontbijt? Opstaan en eten… ik kan het niet! Ik zorg ervoor dat de mini-me’s hun boterhammetje en banaan hebben, maar zelf krijg ik niks binnen. Ik heb het al eens geprobeerd, maar het lukt niet… mijn maag draait en keert.

Waar ik wel elke ochtend naar uitkijk is… eens op het werk: mijn potje koffie! En dat kunnen er zelfs 2 worden, soms 3. Ik probeer er toch op te letten om niet te overdrijven. Meestal begint om 9 uur mijn maagje te grommen en dan is het tijd om iets te eten.

Op werkdagen vroeg opstaan, wil zeggen dat wij vaak in het weekend ook vroeg wakker zijn en dat vind ik soms jammer. Zeker in de winter… in de zomer vind ik het minder erg.

Ook al vind ik het niet leuk om vroeg wakker te zijn in het weekend, toch heeft het zijn voordelen. Van zodra ik wakker ben en er zijn huishoudelijke taken (vooral strijken) dan begin ik daar direct aan en rond 9 uur heb ik alles weggewerkt… ideaal, net de moment waarop mijn maagje begint te grommen 😉 .

3/40  –  #40dagenbloggen

Persoonlijk

Schoenen…

In tegenstelling tot veel vrouwen heb ik niks met schoenen, nooit gehad!
Wat niet wil zeggen dat ik niet veel schoenen heb, eigenlijk vind ik dat ik er teveel heb, want ik draag altijd dezelfde.

Ligt het aan mijn voeten? Van zodra ik een nieuw paar schoenen aandoe heb ik last van blaren, soms tot bloedens toe. In elke handtas zitten een aantal pleisters, voor het geval dat het nodig zou zijn.

Over het algemeen zal ik ook altijd kiezen voor een gemakkelijke schoen… in de winter een laarsje, zomer sandaaltje en tussendoor sneakers. Het laatste draag ik super graag! Ik weet het… geen flatterende schoenen, maar die zitten zo gemakkelijk! Is er een feestje dan heb ik ook een 3-tal pumps waar ik uit kan kiezen.

Ik zal ook altijd een schoen kopen die zo goed als altijd past bij de kleren die ik heb. En heb ik een paar schoenen waar mijn voetjes gelukkig van worden, dan mag je er zeker van zijn dat ik ze verslijt tot op de draad. Soms vind ik het echt jammer als een paar goed zittende schoenen versleten zijn. Gelukkig vind ik keer op keer terug een goed paar schoenen, want rondlopen/wandelen met pijnlijke voeten, dat is het ook niet hé.

2/40  –  #40dagenbloggen

Persoonlijk

De dag van de liefde…

14 februari… de dag van de liefde. Wellicht de feestdag voor de romantische zielen onder ons, maar voor ons hoeft dit niet. En toch wil ik even stilstaan bij de liefde.

De liefde kan voor veel verwarring en twijfeling zorgen… dat je zelf niet meer weet: wat en hoe? De liefde kan pijn doen… als het even niet gaat zoals gedacht/verwacht.
Gelukkig kan de liefde ook mooi zijn!

Als ik denk aan liefde, denk ik aan mijn liefde voor de mini-me’s. Nooit gedacht dat moederliefde zo intens kan zijn. En hoe ouder ze worden, hoe intenser die gevoelens zijn. Ik hou mijn hart al vast voor de eerste gebroken harten.

Als ik aan liefde denk, denk ik natuurlijk ook aan Zoetie! Ondanks we vele andere interesses hebben, hebben we ook zovele gemeenschappelijke raakvlakken.

We waren beide vrijgezel toen Zoetie op het werk (ja, we zijn ook collega’s) zijn stoute schoenen aantrok en voorstelde om samen eens te gaan wandelen. Een hele fijne wandeling waarin we héél veel gepraat hebben over van alles en nog wat… hobby’s, liefde, verdriet, geluk.
Een tweede ‘afspraakje’ (zo zag ik het nog niet, Zoetie wellicht wel 😉 ) werd snel gemaakt, een wandeling naar de Ardennen. En nadien volgden er nog vele afspraakjes… naar Keulen, naar de film, gaan schaatsen, gaan shoppen… allemaal stuk voor stuk fijne momenten samen.

Tot op een gegeven moment… vriendschap liefde werd. In het begin had ik het er moeilijk mee… we zijn tenslotte collega’s, wat als het verkeerd loopt, maar een gevoel kan je niet tegenhouden en ondertussen zijn we bijna 6 jaar gelukkig samen, waarvan bijna een jaartje gelukkig getrouwd.

En elke dag opnieuw besef ik dat liefde in een klein hoekje schuilt… een lieve knuffel… een glimp opvangen van elkaar in het voorbij gaan… een kleine aanraking… het weten dat er iemand voor je is (ook op moeilijke momenten)… kleine dingen die je zo’n warm gevoel geven.

Zoetie is niet alleen mijn man, maar ook mijn beste vriend, mijn hubby, mijn troost, mijn steun en toeverlaat, mijn alles en dit maakt mij zo gelukkig!

1/40  –  #40dagenbloggen

Persoonlijk

De 40-dagen-bloggen-challenge…

De   #40dagenbloggen-challenge van Kathleen… een gekende challenge bij vele bloggers en deze keer doe ik mee. Zonder twijfelen heb ik mij ingeschreven en achteraf dacht ik: o jeetje, wat heb ik nu gedaan? 40 dagen bloggen, gaat dit mij wel lukken?

Na het inschrijven kreeg ik onmiddellijk een mail met praktische info: de challenge begint op 14 februari 2018 – de challenge eindigt op 1 april 2018 – je krijgt zes skipdagen. Ook de mail met de 40 Dagen Bloggen Bundel (een bundel met verschillende thema’s en onderwerpen) heb ik goed ontvangen en die zal ik zeker nodig hebben, want het wordt een heuse uitdaging!

Hoe ik het ga aanpakken weet ik niet, ik laat het gewoon op mij afkomen, we zien wel!

Doe jij mee aan de challenge?

Uitgelezen

Uitgelezen… #thrillers

De eerste snee – Dianne Emley
Twee minuten lang was ze dood. De aanvaller was wreed, de overval niets ontziend – en liet haar levenloos achter… tot haar hart oversloeg en ze tot bewustzijn kwam. Nu, een jaar later, twijfelt rechercheur Nan Vining aan haar kracht, haar veiligheid, zelfs haar gezond verstand. Kan ze ooit weer de politieagent – en moeder – zijn die ze vroeger was?
Bevend maar vastbesloten, meldt Nan Vining zich weer bij de politie van Pasadena. Dan wordt ze geconfronteerd met een moordzaak die wel heel dichtbij komt: het lijk van politieagente Frankie Lynde is onder de Colorado Street Bridge aangetroffen.
Als Nan dieper in Lynde’s verleden graaft, komt ze op het spoor van een moordenaar die even meedogenloos als gestoord is. Een roofdier wiens methoden en krankzinnigheid herinneringen oproepen aan haar eigen aanvaller…

Een echte aanrader! Vlot geschreven en spannend tot op het einde.

De dagen – Anita Larkens
Tijdens een voorjaarsnacht verdwijnen de kleuters Frida en Mees uit het huis van hun moeder. Beide ouders, Maud en Maarten, zijn de eerste verdachten. Hoewel de ex-geliefden al meer dan een jaar uit elkaar zijn, brengt het noodlot hen weer samen.
In de dagen en weken die volgen, wordt er met man en macht naar de kinderen gezocht. Vanaf het begin duiken de media bovenop het verhaal van de losbandige, jonge moeder die in het openbaar haar tranen niet toont. Maar waar moet je beginnen als het spoor al bij de voordeur eindigt?

Een vlot geschreven thriller met een heel verrassend plot… een boekje dat ik graag gelezen heb. Een aanrader!

Gebroken – BA Paris
Het begon die avond in het bos. Cass Anderson stopte niet om de vrouw in de auto te helpen, en nu is zij dood. Sindsdien wordt Cass elke nacht gebeld door iemand die zwijgt en ze weet zeker dat ze in de gaten wordt gehouden. Door het enorme schuldgevoel begint ze dingen te vergeten: of ze haar medicijnen heeft ingenomen, wat haar alarmcode is, en of er echt bloed zat op het keukenmes…

Ik was heel benieuwd naar dit boek, maar ondanks het heel vlot geschreven is, miste ik toch wat spanning. Op een gegeven moment was het zelfs voorspelbaar hoe het allemaal in elkaar zat. Een beetje teleurstellend…

De-voorbije-week...

De voorbije week…

Het was een alledaagse gewone werkweek met enkele verplichtingen. Zo gingen we nog ééns naar de bank om een aantal papieren in orde te brengen voor onze verhuis. Ik hoop dat alles nu in orde is… dat alle nodige papieren ingevuld zijn en dat overal onze handtekening staat waar ze moet staan. Een aankoop… het brengt nogal wat papieren met zich mee.

Maandag kwam het immokantoor langs om foto’s te nemen van het appartement om het terug te verhuren. Ook hadden ze een bord mee met al hun gegevens die we tijdelijk voor de venster geplaatst hebben, omdat het niet mogelijk was om het bord buiten te bevestigen. Een buurman heeft eens gebeld om te weten hoeveel huurgeld er zal gevraagd worden en in het immokantoor zeggen ze dat ze van niks weten, dat het een vergissing is (???). Rare toestanden!

Op vrijdag werd ik nog eens in Brussel verwacht voor een opleiding… hopelijk één van de laatste. Het treinreizen naar Brussel… ik zou het echt niet gewoon kunnen worden. Gelukkig viel de lesgever héél goed mee en hadden we een interactieve les, wat er ook voor zorgde dat de tijd net iets sneller ging.

Mijn weekend begon iets later dan normaal… een weekend zonder verplichtingen (geen voetbalwedstrijd – geen keepertraining)… een volledig vrij weekend die we zelf kunnen invullen… dat is even geleden, maar is zo welkom!!

Fijn weekend!

 

Uitgelezen

Uitgelezen… #romans

Familieband – Jennifer Haigh
Zomer in Cape Cod, 1976. Frank en Paulette liggen dicht tegen elkaar in een te smal bed in hun vakantiehuis, beiden zwijgen en houden hun stille verwijten voor zich. Het is de laatste zomer die ze samen aan zee zullen doorbrengen, een jaar later zal het huis verkocht zijn en hun huwelijk voorbij. Maar gedurende deze laatste kostbare momenten is de familie nog altijd bij elkaar – gevangen in het moment. Het is een prachtige zomernacht en de kinderen liggen rustig te slapen.
Twintig jaar later zijn de drie kinderen die Paulette zo wanhopig probeerde te beschermen tegen de buitenwereld zelf volwassen. Billy, de oudste, is plichtsgetrouw maar afstandelijk – een aantrekkelijke cardioloog in Manhattan met een leven gebaseerd op compromissen. Scott, de jongste, zit klem in een slecht huwelijk, en weet niet hoe hij zijn leven weer richting kan geven. Hun zus Gwen, de middelste, is zwijgzaam en emotioneel teruggetrokken. Door een genetische afwijking is ze fysiek onvolgroeid, een intelligente en capabele vrouw in het lichaam van een kind.
Nu de zomer weer in aantocht is, heeft Paulette een reünie georganiseerd. Nog eenmaal zal de familie samenkomen in het huis op de Cape. In het huis van hun jeugd doen de familieleden hun best om elkaar te accepteren zoals ze werkelijk zijn, om vrede te hebben met het leven dat ze hebben opgebouwd, en om in het reine te komen met zichzelf en met elkaar.

Een boek dat ik heel erg graag gelezen heb… familiebanden die moeilijk te onderhouden zijn en die verbreken, maar uiteindelijk komen ze elkaar altijd terug tegen.

De zwaartekracht van liefde – Sara Stridsberg
Wanneer Jimmie Darling in het psychiatrisch ziekenhuis Beckomberga wordt opgenomen, brengt zijn dochter Jackie steeds meer tijd door bij haar vader, en wanneer haar moeder voor een vakantie naar de Zwarte Zee vertrekt, wordt Beckomberga Jackie’s hele wereld.
De dokter van dienst is Edvard Winter. Op sommige avonden neemt hij Jimmie en een paar andere uitverkoren patiënten mee naar grote feesten in de binnenstad van Stockholm. Zodra ze in Edvards Mercedes de poort uit zijn, gaat de eerste fles champagne open. ‘Een avond buiten het ziekenhuis maakt weer mensen van ons,’ zegt de dokter.
In het ziekenhuis ontmoeten we ook zuster Inger Vogel, de engelachtige verschijning op houten klompen die zich in het schemergebied tussen orde en verwoesting lijkt op te houden, en Sabina, de patiënt die het lustobject van Jimmie en van dokter Winter is en die geobsedeerd is door vrijheid en door de dood.

Geen idee wat ik van dit boek moet vinden… het leest vlot en opeens is het uit… zonder meer.

Diep als de zee – Jacquelyn Mitchard
Een familiedrama rond de plotselinge verdwijning van een 3-jarige jongen. Een grootscheepse opsporingsactie levert niets op. De jaren verstrijken en de moeder lijkt te vergeten dat ze nog twee kinderen heeft. Ook haar huwelijk loopt schade op. Negen jaar later gebeurt er iets onverwachts dat de moeder misschien doet inzien dat er nog altijd een reden is om te leven. Dit debuut van de Amerikaanse schrijfster is aangrijpend en boeiend om te lezen. De emoties van het gezin zijn heel goed invoelbaar en ook het gedrag dat daaruit voortvloeit.

Een heel mooie en emotionele roman over hoe een familie uit elkaar kan groeien na een ingrijpende gebeurtenis. Een aanrader.