Persoonlijk

Een beetje terug het normale…

Afgelopen week…

…was het onze week om naar het werk te gaan en het was fijn om nog eens collega’s te zien die we in maanden niet gezien hadden. Er werd doorgewerkt, maar er werd ook veel gebabbeld. Iedereen heeft wel iets te vertellen en je hoort het bij iedereen: we missen sociaal contact. Ik ben twee dagen naar het werk geweest en voor mij is dit ideaal: twee dagen naar het werk en drie dagen thuiswerk.

Er werd al een beetje in de tuin gewerkt, nooit gedacht dat ik dit zo graag zou doen. De komende dagen moeten we nog wat snoeien en opkuisen en dan kunnen we terug genieten van een proper tuintje. Het is leuk om hier en daar al knopjes te zien verschijnen op de struiken, de fluitende vogeltjes… er is terug wat leven in de tuin.

Deze week heb ik een poging gedaan om voor het eerst buiten te lopen samen met Zoetie en het bevalt mij enorm. In alle vroegte trokken we onze loopschoenen aan om zo min mogelijk volk tegen te komen… kwamen we natuurlijk onze buurvrouw tegen die net buitenkwam. We hebben een toerke van 5 km gelopen die we gemakkelijk langer kunnen maken. Het is de bedoeling is om zoveel mogelijk buiten te lopen en de loopband enkel te gebruiken bij slecht weer.

Nog wat huishouden, boodschapjes, ’s avonds koken (als we beide thuiswerken wordt er ’s middags gekookt)… allemaal kleine dingen die ervoor zorgden dat we het iets drukker hadden dan anders en het voelde goed aan.

Even het gevoel hebben van ‘een beetje terug het normale’ deed deugd!

Persoonlijk

Lentekriebels…

Een streepje zon… meer hadden we zaterdag niet nodig.
Onze tuinstoelen werden van onder het stof gehaald en
we genoten van het zonnetje samen met onze lieve buurtjes.
(
op veilige afstand!)

Een hele toffe middag… 
goed gezelschap en een toffe babbel.
Het deed deugd om nog eens onder de mensen te zijn. 
Enne Lolo bedankt voor het glazeke 🙂 .

Persoonlijk

Het leven zoals het is…

Tja, het leven zoals het is… het wordt allemaal wat eentonig. Elke dag is hetzelfde en het begint tegen te steken. We hebben ons al al diene tijd goed kunnen bezighouden, maar onze bezigheden beginnen ook te vervelen.

Ik mis de uitgepijlde wandelingen met rustposten. Er worden geregeld wandelingen georganiseerd door verschillende wandelclubs (waarvoor grote dank!), maar we merken toch dat er weinig bankjes staan om eens een pauze in te lassen of om een koekje te eten. Wij wandelen gewoon door, ook als we een hele lange wandeling maken. Het is goed voor onze conditie en toch mis ik een rustpost… op het gemakje iets eten en een fris drankje smaakt altijd.

Er wordt heel veel tv gekeken (in het weekend vooral films op Netflix) en ik lees het ene boek na het andere… soms ben ik in twee boeken tegelijk bezig. Zelfs Zoetie leest meer en meer… we hebben dan ook zoveel tijd om te lezen. En met de bib zo dichtbij huis is het al eens verleidelijk om vroeger dan voorzien naar de bib te gaan.

Ondertussen ben ik ook verslaafd geraakt aan een spelletje op de gsm… ik kan daar uren op spelen. Dat is echt niks voor mij en toch kan ik het niet laten… bezigheidstherapie!

Van mij mag de lente beginnen… werken in de tuin, genieten van het zonnetje, genieten van het buiten zijn… ik heb er zin in! En stiekem hoop ik dat de horeca hun terrassen terug mogen openen, zodat we gezellig op terras kunnen zitten. Goed gezelschap, een goede babbel en een lekker drankje… klinkt als muziek in de oren!

En er is ook goed nieuws… het lopen gaat weer prima! Met een klein hartje trok ik na 7 weken rust mijn loopschoenen aan en wat bleek, ik kon 5 km lopen zonder pijn! Oef! Op een gegeven moment kon ik het niet laten om een uur aan een stuk te lopen en ook dit verliep zonder pijntje… supercontent!
Ik heb de neiging om te snel te lopen, maar toen ik deze quote tegenkwam had ik zoiets van: dit is eentje om in gedachten te houden. Ondertussen vindt Evy dat ik een geboren loper ben met mijn 50 trainingen… als dat geen schoon compliment is!

Voor de rest zijn we bij de gelukkigen die al naar de kapper zijn geweest… hebben we thuis genoten van een high tea (die super lekker was – steun de lokale horeca) en vonden we dat we na een lange wandeling wel een taartje verdiend hadden.