Persoonlijk

Week 29 in 2022…

Het was een korte rustige werkweek. Een week waarin ik langzaam terug wat op adem kon komen. En maar drie werkdagen… dat was zeker goed meegenomen.. vooral omdat we de week nadien een weekje verlof hebben… elf dagen thuis… elf dagen genieten. 

Het was afgelopen week wel wennen aan de warmte, amai seg… wat was dat! En op de warmste dag van het jaar gingen wij padellen. Ons veldje was al even gereserveerd…. gelukkig was het een overdekt veld en was er een licht briesje. Dat neemt niet weg dat het warm was… maar wel leuk om te doen. 

De overige dagen waren ook leuk ingevuld… zo hadden we een fijne middag/avond met collega’s, na een paar spelletjes Kub, waren we uitgenodigd voor een hapje en een drankje… het was super gezellig. 
We deden enkele wandelingen, speelden thuis Yahtzee, keken naar Netflix, ook werd er gelopen, een beetje gelezen, gingen we bij vrienden de visjes eten geven en de plantjes water (ze zijn op reis)… en zo vlogen de dagen voorbij! 

De komende dagen wordt er gelopen, gewandeld, gefietst… we gaan alleen maar dingen doen die we graag doen…. daar dient verlof voor 😉 .

Persoonlijk

Op wandel…

Zaterdag deden we nog eens een georganiseerde wandeling. 
Eentje van 21 km… van Vlissingen naar Zoutelande en terug. 
Bij de inschrijving kregen we een geschreven route mee, want er waren problemen met de pijltjes.
Het probleem was dat er op vele plekken geen pijltjes hingen. 
Wandelaars die de streek niet kenden (zoals wij) hebben toch gesukkeld om de juiste route te volgen. 
Heel duidelijk was het niet! Gelukkig was het wel een mooie wandeling!
We komen zeker nog eens terug… met een zelfgemaakte wandeling.
Eentje die wel gemakkelijk te volgen is 😉 .

Persoonlijk

Week 28 in 2022…

.

Na een hectische werkweek en geen zin om te bloggen verschijnt mijn wekelijks blogje een dagje later. 

Ik ga in herhaling vallen… maar ook deze week was het enorm hectisch en druk. In combinatie met mijn loopschema en onrustige nachten… niet echt ideaal! Maar wat geweest is, is geweest. Op vrijdag ben ik wel op tijd gestopt en zijn we een toer van 46 km gaan fietsen. Het was al eventjes geleden dat we dit nog gedaan hebben, maar het was o zo leuk! We willen er graag een wekelijkse gewoonte van maken. 

Zaterdag was een superfijne dag… eerst zijn we gaan wandelen in Vlissingen. Voor ons ongekend, maar we gaan zeker nog eens terug. En daarna gingen we naar een verrassing-verjaardag-bbq. De jarige was heel blij met de verrassing… het was een heel gezellige avond.

Zondag was een dag zonder plannen… het enige dat gepland stond was iets gaan eten in Nouvellune… een brasserie hier op het dorp waar je heel lekker kan eten. Dus het werd een lui-lekker-dagje in de tuin met een goed boek. 

Nu drie dagen werken en we hebben een weekje (verdiend) verlof! Hier en daar staan al leuke activiteiten gepland… iets om naar uit te kijken! Maar eerst nog drie drukke dagen en de warmte overleven 😉

Persoonlijk

Op wandel…

Zondag trokken we met de fiets richting Bourgoyen-Ossemeersen voor een wandeling van 8 km. 
De wandeling begon met een mooie stralende blauwe lucht,
eens een stukje gewandeld kwamen er veel wolken opzetten. Gelukkig was het niet koud! 
Na onze wandeling gingen we iets gaan eten in de frituur (frietjes jammie!) en in plaats van naar 
huis te gaan, besloten we nog een toer te fietsen… zo fietsten we zondag een 55 km.
(alle tochtjes bij elkaar geteld)

Persoonlijk

Week 27 in 2022…

Werken, werken, werken… dat was mijn week! Ik had echt het gevoel dat er geen einde aan kwam. Het werk bleef maar komen… tegen vrijdag was ik doodop. Ik hoop dat het de komende dagen iets rustiger is… een stille hoop. De vermoeidheid ligt niet alleen bij het vele werk, maar ook aan de korte nachten! Ons Obi die ons heel vroeg wakker miauwt (rond 6u)… een slapeloze nacht door nachtlawaai (muziek)… een haan die het nodig vindt om rond kwart voor vijf te kraaien… het is bijna elke nacht/ochtend wel iets. 

Wat doe je als je zo vroeg wakker bent… inderdaad ja… dan trek ik mijn loopschoenen aan. Vanaf deze week volg ik opnieuw een schema om de Halve Marathon in Brugge tot een goed einde te brengen. Ik hoop maar dat ik mijn schema kan volhouden, want lopen als het warm weer is… niks voor mij! Ik kan uren in de zon zitten/liggen… geen probleem… maar lopen, dat gaat niet. Allee, het gaat wel… maar het is bijna iedere keer enorm afzien. 

Zaterdag was ik alleen thuis en ik had geen plannen… na mijn loopje dacht ik even naar enkele winkels te gaan met de fiets, maar ik vond het koud en ook zoveel wind… ik ben dan maar thuis gebleven. Ik heb naar enkele documentaires gekeken op Netflix. ‘Girl in the Picture‘ vond ik toch indrukwekkend! 

Vandaag zondag… en ik wil gaan wandelen, wat lezen, hopelijk een beetje in het zonnetje zitten in de tuin… maar vooral de batterijtjes goed opladen voor morgen… een nieuwe werkweek!

Fijne zondag!

Deze foto werd genomen tijdens één van mijn ochtendloopjes… zo fijn om de zon te zien opkomen!
Persoonlijk

Op wandel…

Zaterdagochtend ging ik nog eens wandelen. 
Een rondje rond de blok… het werd uiteindelijk een ferme blok… eentje van 22 km. 
Gewoon op het gemakje… luisteren naar een podcast en de uren vliegen voorbij.
Ook het weer zat mee… het was een fijne wandeling. 

Persoonlijk

Wandelen in Le Bourg d’Oisans…

Zaterdag -> stralend zonnetje -> wandelen!

Voor zaterdag hadden we een gewone wandeling gepland… geen avonturen meer in de bergen… maar een laatste keer genieten van de omgeving. 

Na ons laatste ontbijtje ter plaatse wandelen we langs de Romanche onder een stralend, maar vooral warm zonnetje. Amai, het was warm! En het was nog maar ’s ochtends. Gelukkig konden we een groot deel wandelen in een bosje. 

Rond de middag waren we al terug aan het huisje om iets kleins te eten. En omdat er toch nog tijd genoeg was besloot Zoetie de Alpe d’Huez nog eens op te rijden, terwijl ik genoot van een boek onder een stralend zonnetje.

’s Avonds gingen we nog een laatste keer naar het dorpje… een beetje slenteren en snuisteren… en we sloten onze dag af in een plaatselijk restaurant waar we de afgelopen dagen ook al waren gaan eten. 

Een fijne mooie laatste dag genieten!

Persoonlijk

Wandelen op Col du Solude…

Vrijdag trokken we opnieuw onze wandelschoenen aan.

En deze keer had Zoetie een wandeling gepland richting de top van Col du Solude… een wandeling van 17 km. De wandeling begon heel hevig… in korte stukjes héél erg steil naar omhoog… sommige stukjes waren zo steil dat ik toch een beetje schrik had om terug naar beneden te glijden. De wandeling was het grootste deel in een dennenbos in de schaduw… gelukkig (!!), want het was heel erg warm!

Na 5 km wandelen (dat toch twee uren heeft geduurd!) stonden we op de top van de berg… wauw! Wat een uitzicht! Toen we daar stonden werden we er toch even stil van hoe mooi de bergen zijn.  

Na een kleine pauze wandelden we rustig verder… ook weer op smalle paadjes in alpenweides, aangename afdalingen… ook weer heel erg mooi qua natuur. Het was fijn, plezant, aangenaam… tot we een bordje tegenkwamen: falling rocks. Niet goed wetende wat te verwachten wandelden we verder en dan zagen we het. Een kloof waarin heel veel stenen liggen die door regen en sneeuw naar beneden schuiven. Een padje was er niet echt meer… en nu? Heel voorzichtig en met licht trillende benen en een snel kloppend hartje was het ons gelukt om erover te geraken. Uiteindelijk hebben we zo vijf van die kloven moeten oversteken. De eerste drie waren enorm gevaarlijk en de andere twee vielen gelukkig mee. Je denkt wellicht: terugkeren? Dat was niet echt een optie, aangezien we al meer dan voorbij de helft van de wandeling waren. Mocht het echt niet gaan dan keer je terug, maar terugkeren op een wandeling in de bergen wil ook zeggen enorm veél extra kilometers. Zoveel langer onderweg en ik wou in daglicht toch zeker terug aan het huisje zijn. 

We merkten dat we de kloven achter ons konden laten, we kwamen weer terug in een dennenbos op een wandelpad die zigzag naar beneden ging. We konden terug met een gerust gevoel onze wandeling verder zetten… tot we in een bosje kwamen waar er geen pijlen meer stonden… ’t is niet waar hé! Gelukkig heeft Zoetie een heel goed richtingsgevoel, zodat we toch uit het bosje geraakten op een weg waar terug pijltjes stonden. Eén keer hebben we daarna nog eens moeten omkeren, omdat er een wandelpad niet meer begaanbaar was en toen had ik het gehad! 

Het was heel erg warm, al de emoties van de kloven, daar dan nog het de kleine paniek in het bosje… het was genoeg geweest. Ik wou gewoon naar het dorpje… een patéeke gaan eten bij de bakker en dan terug naar het huisje… wat we ook gedaan hebben. 

Ondanks het een heel erg mooie wandeling was, heeft die toch een nare indruk achtergelaten. Het wandelen over de kloven… nooit meer! Ik ben ervan overtuigd dat er velen zullen denken: paniekzaaiers! Maar zo’n risico’s willen we niet meer nemen. Het is niet dat Zoetie de wandeling zelf uitgestippeld heeft, maar je volgt de plaatselijke bordjes en dan zou je denken dat het een veilige wandeling is. De smalle en steile paadjes dat weet je, maar klimmen over kloven waar je echt rond de rotsen moet gaan… dit is niks voor mij… niks voor ons!

Het was een heel hevige (vooral steile) wandeling met heel veel emoties,
maar toch eentje waarvan we genoten hebben… vooral van de mooie vergezichten. 
Ook werd het opnieuw een wandeling van 20 km in plaats van de beloofde 17 km. 

Persoonlijk

Wandelen op Alpe d’Huez…

Donderdag gingen we wandelen.

Opgestaan met heel veel mist, een beetje gemiezer… maar je zag de zon al eventjes piepen. Na een ontbijt bij de plaatselijke bakker begonnen we aan onze geplande wandeling… eentje van 16 km… een deel van de GR 54. 

Steile stukjes omhoog in het groen om dan af en toe te wandelen in een plaatselijk dorpje. Ondanks de mist was het heel goed qua temperatuur… en hoe hoger we gingen hoe meer we het zonnetje voelden. 

Het was een hele mooie wandeling… de natuur stond echt op z’n mooist (denk ik). Zoveel mooie wilde bloemen, prachtige alpenweides waardoor je kon wandelen, brede paadjes, bijna klimmen over rotsen, indrukwekkende watervallen, de vele mooie vergezichten,… wauw! 

En toen… kwamen we heel toevallig twee mensen tegen die ons vertelden dat we onze wandeling niet verder konden zetten, omdat er een rotsverschuiving geweest was en er was geen pad meer. Heel vriendelijk legden ze uit welke kant we verder konden… maar dat wou ook zeggen… extra kilometers! Gelukkig hadden we al een groot deel van de wandeling gedaan en wisten we goed waar we zaten. En zo zijn we onze wandeling geëindigd zoals we begonnen waren… op de flanken van Alpe d’Huez en in plaats van 16 km wandelden we 20,56 km. 

Het was een prachtige wandeling, met hier en daar obstakels… maar wel de moeite waard!
(obstakels = omgevallen bomen, weggespoelde paadjes…)