Persoonlijk

Wandelen op Col du Solude…

Vrijdag trokken we opnieuw onze wandelschoenen aan.

En deze keer had Zoetie een wandeling gepland richting de top van Col du Solude… een wandeling van 17 km. De wandeling begon heel hevig… in korte stukjes héél erg steil naar omhoog… sommige stukjes waren zo steil dat ik toch een beetje schrik had om terug naar beneden te glijden. De wandeling was het grootste deel in een dennenbos in de schaduw… gelukkig (!!), want het was heel erg warm!

Na 5 km wandelen (dat toch twee uren heeft geduurd!) stonden we op de top van de berg… wauw! Wat een uitzicht! Toen we daar stonden werden we er toch even stil van hoe mooi de bergen zijn.  

Na een kleine pauze wandelden we rustig verder… ook weer op smalle paadjes in alpenweides, aangename afdalingen… ook weer heel erg mooi qua natuur. Het was fijn, plezant, aangenaam… tot we een bordje tegenkwamen: falling rocks. Niet goed wetende wat te verwachten wandelden we verder en dan zagen we het. Een kloof waarin heel veel stenen liggen die door regen en sneeuw naar beneden schuiven. Een padje was er niet echt meer… en nu? Heel voorzichtig en met licht trillende benen en een snel kloppend hartje was het ons gelukt om erover te geraken. Uiteindelijk hebben we zo vijf van die kloven moeten oversteken. De eerste drie waren enorm gevaarlijk en de andere twee vielen gelukkig mee. Je denkt wellicht: terugkeren? Dat was niet echt een optie, aangezien we al meer dan voorbij de helft van de wandeling waren. Mocht het echt niet gaan dan keer je terug, maar terugkeren op een wandeling in de bergen wil ook zeggen enorm veél extra kilometers. Zoveel langer onderweg en ik wou in daglicht toch zeker terug aan het huisje zijn. 

We merkten dat we de kloven achter ons konden laten, we kwamen weer terug in een dennenbos op een wandelpad die zigzag naar beneden ging. We konden terug met een gerust gevoel onze wandeling verder zetten… tot we in een bosje kwamen waar er geen pijlen meer stonden… ’t is niet waar hé! Gelukkig heeft Zoetie een heel goed richtingsgevoel, zodat we toch uit het bosje geraakten op een weg waar terug pijltjes stonden. Eén keer hebben we daarna nog eens moeten omkeren, omdat er een wandelpad niet meer begaanbaar was en toen had ik het gehad! 

Het was heel erg warm, al de emoties van de kloven, daar dan nog het de kleine paniek in het bosje… het was genoeg geweest. Ik wou gewoon naar het dorpje… een patéeke gaan eten bij de bakker en dan terug naar het huisje… wat we ook gedaan hebben. 

Ondanks het een heel erg mooie wandeling was, heeft die toch een nare indruk achtergelaten. Het wandelen over de kloven… nooit meer! Ik ben ervan overtuigd dat er velen zullen denken: paniekzaaiers! Maar zo’n risico’s willen we niet meer nemen. Het is niet dat Zoetie de wandeling zelf uitgestippeld heeft, maar je volgt de plaatselijke bordjes en dan zou je denken dat het een veilige wandeling is. De smalle en steile paadjes dat weet je, maar klimmen over kloven waar je echt rond de rotsen moet gaan… dit is niks voor mij… niks voor ons!

Het was een heel hevige (vooral steile) wandeling met heel veel emoties,
maar toch eentje waarvan we genoten hebben… vooral van de mooie vergezichten. 
Ook werd het opnieuw een wandeling van 20 km in plaats van de beloofde 17 km. 

8 gedachten over “Wandelen op Col du Solude…

  1. Op de foto’s is het vooral prachtig, maar ik snap je gevoel van paniek wel. Ik zou ook verwachten dat het anders zou zijn op zo’n uitgestippelde route, maar niet dus. Stoer dat jullie het gedaan hebben!

Laat hier een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.