Persoonlijk

De wereld op z’n kop…

Wat een rare week! Maandag waren we in verlof en konden we nog op ons gemakje onze boodschappen doen (zonder gehamster) en deden we nog een praatje met de buren (op een veilige afstand).

Op dinsdag werden we op het werk verwacht en zoals altijd ging Zoetie met de fiets en ik met de bus. Toen de bus er was, was er geen enkel plaatsje alleen meer vrij… dus ben ik naast iemand gaan zitten met mijn gezicht gericht naar de andere kant, ook had ik mijn sjaal op een manier aan zodat ik wat bescherming had. De persoon naast mij vond dit duidelijk niet zo leuk… verstaanbaar… maar ik had ook geen zin om de hele rit recht te staan en de ijzeren buizen (vol bacteriën) vast te nemen tegen het vallen.
Een hele stille rit… ik heb het nog nooit zo stil geweten. Vaak wordt er eens iets gezegd, maar deze keer niet. Het was zelfs raar om op de bus te zitten.

Om naar huis te komen heb ik meer dan 45 minuten moeten wachten op een bus, blijkbaar minder bussen op de baan. Ik dacht echt: zie mij hier nu zitten… op tijd gestopt om op een zo leeg mogelijke bus naar huis te gaan… niet gelukt. Gelukkig viel de drukte op de bus goed mee, maar toch was ik er niet gerust in.

Samen met een collega had ik al overlegd om af te spreken, welke dagen zij naar kantoor kwam en wanneer ik. Zo konden we elkaar afwisselen in het thuiswerk en zo beperkte ik ook de ritjes met de bus.

Vandaag was een dagje thuiswerk en morgen was ook al voorzien… ondertussen heeft mijn collega al laten weten dat ik niet meer naar kantoor mag komen tot nader bericht, onze badge wordt zelfs op non-actief gezet. Dat geldt ook voor Zoetie en onze andere collega’s. Er mogen maar een beperkt aantal mensen aanwezig zijn in het gebouw. Toen ik dat nieuws vernam kreeg ik toch een angstig gevoel. Ik ben mij enorm bewust van de ernst van de situatie, maar toch.

Geen zwemles meer, geen sport op zondag, geen georganiseerde wandelingen, geen bezoekjes aan familie/vrienden, nu ook niet meer naar het werk… het is iets dat ik toch even moet laten bezinken. Ik hoop echt dat iedereen zijn verantwoordelijkheid opneemt, zodat we deze periode zo snel mogelijk achter ons kunnen laten.
Strakjes even een wandeling in ons parkje… zal ons deugd doen!

Gisteren zagen we voor het eerst lieveheersbeestjes.

Een beetje extra liefde en geluk.
Iets wat we met z’n allen wel goed kunnen gebruiken.

Zorg goed voor jezelf en voor elkaar! 

11 gedachten over “De wereld op z’n kop…”

  1. Ja, het is heel raar. Nauwelijks nog auto’s op de anders altijd overdrukke stationsparking in ons dorp en nauwelijks auto’s op de baan. Nu is het nog een ‘nieuwe’ ervaring, een situatie die we nog niet eerder hebben meegemaakt. Spannend misschien zelfs. Het gebrek aan sociaal contact zal echter al heel snel een groot gemis worden, daar ben ik wel zeker van!

  2. Het zijn echt rare tijden hé. Ik werk als secretaresse in een huisartsenpraktijk maar van de regering mogen de secretariaten blijkbaar niet meer open blijven dus ben ik nu tijdelijk werkloos. Het vervelende is, vind ik, dat ik niet weet hoelang het gaat duren.
    Hopelijk gaat dit alles toch nog relatief snel voorbij.

  3. Het is vreemd hé… ik heb een week verlof gehad. En heb een paar dagen thuis gewerkt maar morgen moet ik naar het werk, met de trein. Ik zie het ook niet te had zitten om die trein te nemen. Misschien toch met auto maar het is een oldtimer en van de verzekering mag ik niet mijn auto naar daar rijden.

Laat hier een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.