Persoonlijk

Doodop…

De afgelopen weken zijn zwaar geweest, zeker sinds het overlijden van ons Tointje.

Dat we een hele goede band hebben met onze (ex)buurtjes, weten jullie al, maar sinds zijn overlijden is onze band nog sterker geworden. En dit ondanks veel negativiteit.

Om het verhaal kort te houden… er zijn 2 erfgenamen en op de moment dat ons Tointje overleden was, was erfgenaam nr 2 al alles aan het verdelen en verkopen, terwijl erfgenaam nr 1 nog moest bekomen en tot het besef komen dat zijn vader overleden was.

Erfgenaam nr 2 vond het nodig om een weekendje weg te gaan (vader woensdag overleden en vrijdag op weekend gaan), terwijl erfgenaam nr 1 voor alles moest zorgen. Zoetie en ik hebben ons best gedaan om hen zoveel mogelijk te helpen (enveloppen schrijven, teksten typen, foto’s uitzoeken…) bij het regelen van de begrafenis. Ook waren we er steeds om hen te steunen op moeilijke momenten, vooral voor ons buurvrouwtje… zij kon/kan alle steun gebruiken. Elke dag stonden wij paraat en dit met heel veel liefde.

En toen begon de miserie… de dag na de begrafenis werd er al over en weer gebeld, geklaagd en gezaagd… en vooral door erfgenaam nr 2. Alles wat kan dienen en wat iets waard is, heeft hij al uit het huis genomen, terwijl erfgenaam nr 1 blijft zitten met de rest. Er is zelfs geen tijd geweest voor erfgenaam nr 1 om te rouwen… alles moet en zal zo vlug mogelijk verdeeld worden.

Waar ik het dan zo moeilijk mee heb is… erfgenaam nr 2 heeft financieel niks te kort, integendeel.. het zijn goed bemiddelde mensen die alles hebben waar ze van dromen en toch kan het niet allemaal rap genoeg gaan.

Ook ziet ons buurvrouwtje er enorm van af… dagelijks krijg ik berichten dat ze zoveel verdriet heeft, dat ze het allemaal niet aan kan. Ook bezoek ik haar gemiddeld 3 keer per week, bel ik af en toe… gewoon om er voor haar te zijn en te steunen, want dit verdiend ze niet! De vrouw van erfgenaam nr 1 hoor ik ook geregeld om eens haar hartje te luchten.

Ik ben er graag voor hen, maar op sommige momenten kan ik mij zo doodmoe voelen… er is nog geen enkele dag voorbij gegaan dat ik eens een positief berichtje gekregen heb. Er is al zoveel verdriet, waarom kan het niet allemaal verlopen zoals het zou moeten verlopen. Dat zou zoveel aangenamer zijn, zowel voor de erfgenamen onder elkaar als voor ons buurvrouwtje.

Het zullen nog lastige weken zijn tot alles geregeld is… gelukkig krijgen ze heel veel steun en hebben ze veel vrienden waar ze echt op kunnen rekenen!

Advertenties

13 gedachten over “Doodop…”

  1. Zo erg! Een erfenis en de discussie daaromtrent brengt soms het lelijkste in mensen naar boven. Chic dat je er zo bent voor je buren, al mag je niet vergeten ook eens aan jezelf te denken ❤

  2. Erfeniskwesties hebben al zo vaak voor ruzies gezorgd. De hebberigheid van sommige mensen grenst soms aan het onfatsoenlijke.
    Goed dat jullie er zijn voor de buurtjes. Daar neem ik mijn petje voor af.

  3. Wat heftig! Afscheid nemen is al zo verdrietig en dat je dan ook nog een persoon er bij hebt die alleen maar wil cashen, vreselijk! Sterkte nog en neem ook de tijd voor jezelf!

Laat hier een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.