Blijkbaar is het even geleden dat er nog eens een blogpostje verscheen en daar heb ik een heel goede reden voor: ik had tijd nodig om efkes te bekomen!

Vorige week woensdag had ik mijn interview en wat voor één!

Ik had al van collega’s gehoord dat je die interviews niet moet onderschatten, maar dat het zo hevig zou zijn, had ik nooit kunnen denken.
Ik vind van mezelf (en mijn collega’s vinden dit ook) dat ik mijn werk goed doe, dat ik gedreven en gemotiveerd ben, dat ik overtuigend overkom… maar dat gevoel had ik woensdag totaal niet.

Ik heb met handen en voeten moeten uitleggen waarom ik de geschikte persoon ben om mijn job (die ik al 14 jaar doe) uit te voeren. Een job waarvan zij de jobinhoud zelfs niet kennen, maar zij moeten mij wel evalueren en punten (??) geven.

Zij stellen vragen en terwijl je antwoord krijg je een nieuwe vraag… alles volgt elkaar zo snel op dat je geen tijd hebt om na te denken. Ook blijven ze maar vragen op die ene vraag: hoe los je dat op? Hoe heb je dat concreet gedaan? Hoe ging dat in zijn werk? Enz.

Na het interview ben ik direct naar de wc gegaan om even terug op adem te komen en met de gedachte: OMG, wat was dat!! Toen ik iemand hoorde binnenkomen besefte ik dat ik toch al een tijdje op de wc zat en dat het tijd werd om naar huis te gaan. Gelukkig had ik vlotte verbinding met de trein en de bus, zodat ik nog redelijk vroeg thuis was en kon genieten van een zonnige middag.

Niks genieten!! Het interview bleef maar door mijn hoofd spoken: ik had dit moeten zeggen, of dat moeten zeggen. Iedere keer er mij iemand vroeg: hoe was het examen, kreeg ik meer en meer het gevoel, het zal niks zijn.

Op de uitslag is het nog even wachten, normaal gezien zouden we volgende week een mail krijgen. Ik hoop het echt, zodat ik het achter mij kan laten, of ik nu geslaagd ben of niet…

Advertenties