Op ’t werk…

Donderdag werd ik in Brussel verwacht voor een nieuwe functie in ons boekhoudsysteem. Normaal gezien was een andere collega uitgenodigd, maar omdat ik het meest met het programma werk, had ik de eer om te gaan.

Toen ik daar aankwam hoorde ik alleen maar Frans: oh nee! Uiteindelijk ben ik naast iemand gaan zitten om te vragen of de presentatie ook in het Nederlands was, die wist dat natuurlijk niet.

Toen de presentatie begon kregen we te horen dat er een vergissing gebeurt was, het was dus degelijk de bedoeling om 2 groepen te hebben (Nederlands-Frans), maar daar is dus iets mislopen en daarom zaten we met z’n allen bij elkaar. Veel te weinig plaats voor iedereen… we zaten er met z’n allen op elkaar geplakt… net sardientjes.

De presentatie werd gegeven in een deeltje Frans, daarna Nederlands… weer een deeltje Frans, Nederlands… echt niet leuk (boring!!). Toen het duidelijk werd wat de bedoeling is van het nieuwe systeem en wanneer die in voege ging gaan (02/05 – dinsdag al!!!) werd er gediscuteerd, stemmen gingen de hoogte in… vooral de Walen waren er niet mee akkoord.

Zelf heb ik een afwachtend gevoel, volgens mij is het systeem wel doenbaar, mits de nodige uitleg en tijd om alles te bekijken, maar dat is er natuurlijk niet. De handleiding moet zelfs nog gemaakt worden (!!!). En ik kan mij wel inbeelden dat het personeelstekort in sommige kantoren parten speelt bij het nieuwe werksysteem.

Ik ben al benieuwd of we dinsdag het nieuwe systeem gaan kunnen testen en of het effectief ga werken…

Huizen-kwestie…

Deze week gingen we langs bij de notaris om de koop van het huis-die-we-zo-graag-willen te bespreken met de verkopers.
Die mensen zijn aan het bouwen en het zal nog even duren voor we zouden kunnen verhuizen, de uiterste datum is 31 maart 2018. Het lijkt lang, maar voor ons maakt het niet uit. Hopelijk is het vroeger… de bouwheer heeft tegen hen gezegd eind december, maar je weet maar nooit.

Wij zijn echt blij dat we zo’n huis gevonden hebben, met de ideale ligging richting ons werk, dichtbij onze vertrouwde winkels en op 500 m van de bushalte… echt ideaal! En ook belangrijk, het is maar 1,7 km van waar we nu wonen, zodat we onze onderbuurtjes zeker nog wekelijks kunnen komen bezoeken.
Het zal ons echt raar doen om niet meer te wonen boven onze buurtjes. En zij zelf hebben het ons ook al laten weten dat ze blij zijn voor ons, maar het toch jammer vinden. Onze wekelijkse bezoekjes blijven, enkel onze spontane ‘aperitief-momentjes’ zullen er niet meer zijn, maar die plannen we dan wel in πŸ˜‰ .

Ondertussen hebben we het ontwerp van onze verkoop/aankoop-belofte gekregen en volgende week terug naar de notaris om die te tekenen.

Ook is er meer nieuws over Zoetie’s huis… deze week heeft er een koppel een bod gedaan, die Zoetie aanvaard heeft. Normaal gezien wordt deze middag de compromis getekend bij het vastgoedkantoor… fingers crossed dat ook dit van de baan is!

Advertenties