Er is er ééntje vertrokken op sneeuwschool…

sometimes-love-means-letting-go-when-you-want-to-hold-on-tighter-quote-1

Zoals elk jaar gaat het 6de leerjaar op sneeuwschool naar Oostenrijk, dit jaar vanaf 16 februari tot 24 februari en onze Milan is ook mee.

De afgelopen weken kregen we lijstjes mee wat moet er in de valies (héél véél) en wat mogen ze zeker niet meenemen (centjes, iedereen is even rijk-gsm).

Enkele dagen voor het vertrek werd Milan al een beetje zenuwachtig: alles zit toch in de valies?? We gaan toch op tijd op school zijn?? Ik mag dit en dit niet vergeten…
Maar het was niet alleen Milan die zenuwachtig werd… ook de mama! Ik heb er echt slapeloze nachten van gehad. Dat manneke zo ver… op reis met een bus… er kan zoveel misgaan. Terwijl ik hem echt de leukste tijd van zijn leven wens, want ik heb dit ook kunnen doen in mijn lang vervlogen schooltijd en ik vond dit super!

Donderdag werden we om 6u50 verwacht aan school en rond half 8 vertrokken ze, een rit van meer dan 12 uur. De bus vertrekt, iedereen staat te zwaaien… je zwaait terug met een klein hartje, krop in de keel, een opkomend traantje… met de gedachte, amuseer u!!

Op de site van de school kan je hen elke dag volgen, er worden elke dag foto’s geplaatst. Ook kan je hen mailen, de mails worden niet beantwoord, maar toch kan je hen even laten weten dat je aan hen denkt. Dinsdag heb ik een leuk kaartje verstuurd, in de hoop dat het op tijd is (normaal gezien 5 werkdagen) voor zijn vertrek terug naar huis.

Rond 20u30 kreeg ik telefoon dat ze goed en wel aangekomen zijn… oef!! Geruststellend!!
En dan is het ineens slapenstijd voor Noach. Het is een tweeling die altijd samen slaapt… daar is de bezorgdheid terug… oh nee, dat manneke moet alleen slapen!!

Ik heb hem de knuffel van zijn broer gegeven… (het liefst van al was ik naast hem gaan liggen, maar ja Zoetie is er ook nog hé 😉 )… een dikke knuffel… een dikke zoen… en daar waren de tranen weer. Als het over de mini-me’s gaat ben ik echt een bleiter, nooit gedacht dat ‘mama-zijn’ je zo gevoelig kon maken. Ze worden groter en groter en beetje bij beetje moet je ze leren loslaten, maar toch blijven ze mijn 2 dollekes.

Voor alle sneeuwklassers in Holzgau – Oostenrijk,
veel plezier, geniet er van en tot volgende week!

Advertenties

14 comments

  1. Slecht nieuws, dat gaat ook nooit over! 😀😀
    Maar gelukkig volkomen normaal, daar zijn we mama’s voor. Die van ons zijn al groot en die bezorgdheid blijft bij alles wat ze doen en meemaken (zoals je kan lezen in mijn laatste blog).
    Maar Milan gaat de tijd van zijn leven hebben en zal zoveel te vertellen hebben als hij terug is, knuffel de andere “mini” maar eens extra! 😀😀

  2. ‘Nooit gedacht dat mama zijn je zo gevoelig kon maken’. Yep, zéér herkenbaar… en dat gaat n-o-o-i-t over, believe me. Hij zal je later dankbaar zijn, het zijn zulke mooie waarden om aan je kinderen mee te geven 😉 .

  3. Kleine jongens worden groot, maar ook mamma’s groeien met hen….
    En Zoeteke, die is toch al groot, …..die kan toch wel een keetje alleen slapen, of is hij nog bang voor de monsters onder het bed 😀

Laat hier een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s