Eventjes persoonlijk…

Onlangs kon je lezen dat het 2 jaar geleden was dat ik mijn jongste zus nog gezien had… daar gaat natuurlijk een heel verhaal aan vooraf… toen ik haar smsje kreeg, was ik zo geschrokken (er hebben een aantal traantjes gevloeid)… zo plots, zo onverwachts… na wat smsjes over een weer, spraken we af… en hadden we beiden zoiets van… deze keer houden we contact!

Ook mijn mama heb ik al 2 jaar niet meer gezien… ook een deel van de andere-zus-kwestie maar voor mij persoonlijk toch iets dat veel dieper zit.

Als oudste van een gezin van 3 meisjes met een alleenstaande mama heb ik het niet gemakkelijk gehad.
Als jong meisje (vanaf een jaar of 7) deed ik boodschapjes, ging ik met ons hondje wandelen (wat ik heel erg graag deed, het was mijn ‘Bijoutje’ – zijn koosnaampje). Toen ik ouder werd, hielp ik mee in het huishouden (stofzuigen, dweilen…), daarna hielp ik ook met het koken, eerst patatjes schillen tot het klaarmaken van een maaltijd.

Geen gezellige woensdagmiddagen voor mij samen met vriendinnen… maar de werkende mama een handje toe steken. En voor mij was dit allemaal heel erg normaal.
Naast het helpen in het huishouden, deed ik elke dag mijn best voor een goed woordje, voor een beetje aandacht/affectie (knuffels werden er bij ons niet gegeven… ik zou de mini-me’s bij tijd ‘dood’-knuffelen), voor toch een beetje moederliefde… (mijn vader was al vroeg uit het beeld verdwenen… dus mijn mama was de enige die ik had).

Doordat ik mij al van kinds af aan verantwoordelijk voel voor mijn zussen, onze hondjes (later kwam er nog een tweede hondje – zo’n lieveke  – haar overlijden doet mij na al die jaren nog zo veel – van haar kreeg ik zoveel aandacht, zoveel liefde…) heb ik mezelf al die jaren aan de kant gezet… Wat ik dacht/voelde maakte niet uit… als de anderen gelukkig/blij zijn… dan ben ik dat ook!

Door zelf mama te zijn ben ik meer en meer beginnen beseffen dat ik geen normale jeugd gehad heb… een kind van 7 jaar die boodschapjes doet (??), een kind van 10 jaar dat altijd met de hondjes moest gaat wandelen (??)… een kind van 12 jaar die een deeltje van de zorg van de zussen op haar neemt/kookt (??)…

Dat je als kind een beetje helpt, ja daar kan ik in komen… soms vraag ik ook eens aan de mini-me’s om te helpen afdrogen of om eens iets op te stofzuigen… maar niet om mijn hele huishouden te regelen… een kind moet een kind kunnen zijn!

Al van kinds af keek ik met schrik in de ogen naar ons moeder… altijd die schrik om iets verkeerd te doen, schrik om weer negatieve commentaar te krijgen…
Nooit heb ik iets goeds kunnen doen, hoe hard ik ook mijn best deed… nooit een goed woordje… laat staan een schouderklopje.

Op een verjaardagsfeestje van de mini-me’s kon ze het weeral niet laten negatieve commentaar te geven en dat was de druppel. Ik had er genoeg van!

Ik had zoiets van: ik wil en zal mijn eigen leven leiden… ik wil niet zo verbitterd door het leven gaan als haar… ik wil niet dat de mini-me’s met bange oogjes naar mij kijken… ik wil niet dezelfde worden! Het heeft mij pijn gedaan en er zijn vele tranen gevloeid… maar eerder tranen van opluchting. Nooit meer angstig zijn… mijn eigen ding kunnen doen…

Door deze knoop door te hakken ben ik veel rustiger geworden… geloof ik ook meer in mezelf… voel ik mij ook gelukkiger (ook dankzij Zoetie die mij dag na dag verteld hoe geweldig ik ben)… ben ik ook een lieve-knuffel-mama voor de mini-me’s… door dit alles, ben ik gewoon ik!

my-road-my-dreams-my-life

Advertenties

24 gedachtes over “Eventjes persoonlijk…

  1. Ik lees dit met tranen in mijn ogen, omdat het zo herkenbaar is. En nu mijn mama er niet meer is voel ik me bevrijd hoe erg het ook is om te zeggen. Ik heb altijd gezworen nooit zoals mama te worden, niet als moeder en niet als mens en dat heeft mij altijd staande gehouden! Maar ik weet ook dat het een blinde vlek blijft die af en toe pijn doet. Take care x

    1. Toen ik dit las, moest ik even slikken… ik hoop dat de dag dat ze er niet meer is, ik dit volledig los kan laten… want ja, het is een blinde vlek die mij (met momenten) blijft achtervolgen.
      Maar ik bekijk het positief… het heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben… een lieve mama voor de mini-me’s en dat maakt mij enorm gelukkig! 🙂

  2. Lijkt me heftig om zo terug te moeten kijken op je kindertijd. Ik heb zelf jonge ouders en vond het altijd super leuk thuis, natuurlijk hadden we ook weleens ruzie maar over het algemeen kijk ik met heel veel plezier terug op die tijd. Nu is onze band nog steeds heel erg sterk en doen we heel veel dingen samen…

  3. Wat een verhaal. Ik weet niet wat ik moet zeggen? Ik vind het spijtig voor je dat je niet de kindertijd gehad hebt waar ieder kind recht op heeft. Ik ben wel blij te lezen dat je uiteindelijk voor jezelf gekozen hebt en nu rust en ruimte hebt om te zijn wie je bent. Liefs.

  4. Hier loopt het verhaal in omgekeerde richting, Flavie… Ik heb mama (een schat !) uiteindelijk in huis genomen en ze is hier meer dan twaalf jaar gebleven. 01.01.2015 is ze overleden, ze was 94. De leegte blijft moeilijk…
    Lie(f)s.

  5. Isabel

    Moedig om het allemaal van je af te schrijven, kan me inbeelden dat dat niet simpel was.
    Sommige zaken die in je leven gebeuren zouden niet mogen, en hoe erg het ook is, je moet je voor ogen houden dat je er als kind niets kan aan doen. Het is de taak van volwassenen om voor hun kinderen te zorgen, ze lief te hebben en hen een veilige, liefdevolle thuis te geven. En als daar iets aan schort, is dat heel jammer.
    En dan proberen we het inderdaad meer dan goed te doen met onze kinderen, om hen hetzelfde lot te besparen.
    Want wat is er mooier dan een zorgeloze jeugd? En zeker als we zelf dat niet hebben gehad?
    Doe zo voort zou ik zeggen, en probeer het verleden in het verleden te laten en je te richten naar de toekomst. Want dat is het enige wat we zelf een beetje in de hand hebben! En daar ligt ons geluk!
    Xxxx

  6. Het kan nooit goed zijn als kinderen bang zijn voor hun ouders.Warmte, genegenheid en waardering is wat ieder kind zoekt bij z’n moeder.
    Ik denk dat jouw mini-me’s hun knuffel-mama op handen dragen.

  7. Auch……. heb zo lang gedacht dat ik de enige was die zo een fucked jeugd (excuseer mijn taal maar zo is het wel) gehad had, maar nu ik dit lees…… Ik herken het van A tot Z en het is de reden dat ik geen kinderen wil. Ben bang voor een herhaling van de geschiedenis. Ik heb diep respect voor hoe jij het nu aanpakt met je kids want eerlijk is eerlijk ik heb nooit uit je verhalen kunnen halen dat er zoveel oud zeer achter jou zit. Knuffel xxx

    1. Ik zou er echt niet mee kunnen leven dat ik de mini-me’s naar mij zie kijken, zoals ik jaren naar mijn moeder heb gekeken. Mijn moederhart zit vol liefde, knuffels, aandacht… voor die 2 en ik kan het gewoon niet begrijpen dat een moeder zo kil kan zijn ten opzichte van haar eigen vlees en bloed… soms doet het pijn, maar de laatste tijd voel ik meer en meer kwaadheid… want het had zo anders kunnen zijn… moeten zijn.
      Ik vind het jammer dat je ook zo’n t***t jeugd gehad hebt… kinderen verdienen dit niet… men krijgt kinderen om lief te hebben… knuffel!

  8. Ondanks je kindertijd die verre van ideaal was, ben je toch een fantastisch mens geworden die de geschiedenis niet in herhaling laat vallen. Je mag ferm trots zijn op jezelf en je gezin.

  9. Je verhaal is tot op zekere hoogte heel herkenbaar voor mij 😦
    Toen ik eenmaal op mijzelf ging wonen heb ik mijn moeder denk ik ook bijna twee jaar niet gezien. Ik was zo klaar met het leven dat ze leefde en waar ze mij in mee sleurde… Ik koos voor mijzelf. Stond er niet altijd bij stil dat het haar ook pijn deed dat ze mij niet meer zag of niets van mij hoorde. Ik was al zo jong volwassen dat het alleen maar een beklemming voor mij was.
    Nu ze er niet meer is denk ik soms dat het misschien ook wel anders had gekund. Maar ik kan de tijd niet terug draaien. En je afvragen: Wat als… en misschien… daar schiet ik ook niets mee op.

    Ik kan alleen maar zeggen: Kies voor jezelf. Er is vroeger al genoeg gepaald hoe jij moest leven. Je zult het toch zelf moeten doen. Dan maar beter op je eigen manier 🙂

    1. Ik heb uiteindelijk voor mezelf gekozen… het was een heel moeilijke stap… maar ik ben zo blij dat ik de stap gezet heb… er viel precies 100kg van mijn schouders… een geweldig gevoel!

  10. gelukkig ben je door die “opvoeding” net een betere moeder geworden dan deze die jij had.
    En daar zullen de mini-me’s wel erg van kunnen genieten, Flavie.
    Mooi dat je dit voor ons neerschreef.

  11. Het opnemen van zorg voor zussen komt mij bekend voor, de situatie was wel heel anders. Voor bepaalde dingen heb ik ook nog geen erkenning gekregen, maar bij mij is het gelukkig zo dat ik erin geslaagd ben dingen een beetje om te keren zodat het werkt voor mij.

    Wat jij hebt gedaan, was waarschijnlijk heel moeilijk. Je eigen moeder aan de deur zetten, dat is denk ik een van de moeilijkste beslissingen die iemand kan nemen. Ik hoop dat je toch nog in het reine kan komen met alles, maar ik vind het ook sterk dat je voor jezelf gekozen hebt!

  12. Toen ik alleen ging wonen, heb ik een gigantische ruzie gehad met mijn ouders.. op de één of andere manier is het weer goedgekomen. Van mijn ouders heb ik ook nooit veel affectie gehad; ze reageerden hun frustraties op ons (mijn zus en mij) af, toen we ouder werden vooral psychisch. Niet moeilijk dat daar mijn emovreetbuien zijn ontstaan. Pas toen ik het lief leerde kennen, leerde ik ook mezelf kennen, hij was de eerste van wie ik een knuffel kreeg, dat was zooo heerlijk, elk kind zou met liefde moeten worden omringd. Ik kan mijn ouders hun gedrag niet zomaar vergeten (ook omdat zij het zo maar normaal vinden, hoe ze ons hebben opgevoed, ook al waren er wel degelijk goede momenten ook) maar het wordt gewoon doodgezwegen.
    Je familie kies je niet hé. Maar ik merk wel dat ik me meer en meer aan het losmaken ben van hen. Echt helemaal de band doorsnijden, dat is niet iets wat ik ooit zal kunnen.
    Ik denk alvast dat jij een veel betere moeder bent, als je het hier zo beschrijft; jij hebt veel warmte en liefde te geven aan je Mini-me’s 🙂

  13. Pingback: The Quote Tag… | Flavie's wereldje…

Laat hier een berichtje achter...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s